ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Tο «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς», άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»… Καλή διασκέδαση!

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος
Μέσω "Ρεσάλτο"
  Αν δεν συμβεί κάτιτις το απρόοπτον το βράδυ θα απολαύσουμε το ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα – Μειμαράκη. Όπως όλα τα σικέ παιχνίδια που σέβονται τον εαυτό τους θα έχει κι αυτό «κόκκινες κάρτες», φαντεζί τσαλιμάκια χωρίς ουσία πλην όμως απαραίτητα για το αποκοίμισμα της κερκίδας και φυσικά διατεταγμένους κομματικούς κλακαδόρους που αμέσως μετά το ντιμπέιτ θα πάρουν σβάρνα τα τηλεστασίδια για να πανηγυρίσουν την «περήφανη νίκη» του αρχηγού τους.
    Φυσικά στο ντιμπέιτ δεν θα αναδειχτεί τίποτα από τα φλέγοντα. Όπως, για παράδειγμα, ότι αμέσως μετά τις εκλογές και μέχρι το τέλος του χρόνου, εως τον Δεκέμβρη δηλαδή, ο καθημαγμένος ελληνικός λαός θα εξαναγκαστεί – όπως έχουν συμφωνήσει στο Μνημόνιό τους οι κύριοι Τσίπρας και Μειμαρακης – να καταβάλλει11 δισ. ευρώ επιπλέον (!) στον Μινώταυρο της εισοδηματικής και φορολογικής του λεηλασίας: Ανάμεσα σ’ αυτά περί τα... 3 δισ. ευρώ για τον φόρο εισοδήματος, άνω του 1,5 δισ. ευρώ για ΕΝΦΙΑ, άλλα 3 δισ. ευρώ λόγω προκαταβολής φόρου, περισσότερα από 800 εκ. ευρώ λόγω αύξησης του ΦΠΑ, ακόμα 400 εκ. ευρώ οι συνταξιούχοι λόγω των νέων κρατήσεων στις συντάξεις τους κλπ.
    Επίσης θα δούμε ένα ντιμπέιτ όπου μάλλον δεν πρόκειται να εστιάσουν οι δυο «μονομάχοι» σε καίρια σημεία των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει απέναντι σε εγχώριους και ξένους νταβατζήδες, σύμφωνα με τις οποίες  – και όπως καταγράφεται στο Μνημόνιό τους – εντός του Οκτώβρη, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, θα φέρει νέο σφαγιαστικό νόμο για το ασφαλιστικό, νέο αντιδραστικό νόμο για ταεργασιακά και καμιά εκατοστή ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων και εκείνες που θα επιτρέπουν στην Εφορία να δρα κατά τρόπο αντίστοιχο των «λυκόμορφων φορολόγων» της τουρκοκρατίας, μπουκάροντας σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και διενεργώντας επιτόπου κατασχέσεις μετρητών ή ακόμα και οικιακών συσκευών (εφημερίδα «Αγορά», 12/9/2015)…
    Το βάρος οι δυο επίδοξοι πρωθυπουργοί θα το δώσουν αλλού:
    Πρώτον, ο μεν Τσίπρας στην ανάδειξη της «αριστεροσύνης» του, με ατάκες κατά της διαπλοκής, μπόλικη αντιολιγαρχική ρητορεία και κούφια λόγια περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» απέναντι στην οποία ο Μειμαράκης θα αντιπαραθέσει το όραμά του για «ενότητα».
    Αλλά είναι πια πανθομολογούμενο ότι η «αριστεροσύνη» του Τσίπρα έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση σχέση είχε ποτέ το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό και όση σχέση έχουν τα Μνημόνια με τη σωτηρία του τόπου. Για το είδος του καθεστωτικού ρεφορμισμού που υποδύεται την Αριστερά, μια έννοια που ο κ.Τσίπρας φρόντισε να κάνει τα πάντα για την λερώσει και να την δυσφημίσει όσο λίγοι, η λατρεία του συστήματος προς τον κ.Τσίπρα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της «ποιότητάς του».
    Οσο για την «ενότητα» και τη συνεννόηση στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» που επαγγέλλεται ο κ.Μειμαράκης είναι γνωστή: Πρόκειται για τηνενότητα μεταξύ τραπεζιτών, τοκογλύφων, εργολάβων και βιομηχάνων που κάθε φορά βαφτίζουν «εθνικό» το δικό τους ιδιοτελές και ταξικό συμφέρον.Αυτό είναι το συμφέρον και αυτή είναι η ενότητα που στα προηγούμενα 40 χρόνια του δικομματισμού και στον παρόντα χρόνο του νέου διπολισμού η ΝΔ φρόντιζε και φροντίζει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται.
    Δεύτερον, ο Τσίπρας θα θελήσει κι απόψε να εμφανιστεί σαν ο φορέας της«ειλικρίνειας», ο δε Μειμαράκης ως ο κήρυκας της «αλήθειας».
    Αλλά η μεν «ειλικρίνεια» του Τσίπρα είναι θαμμένη στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ, καταπλακωμένη από τα προηγούμενα σκουπίδια της «ειλικρίνειάς του»: Την κατάργηση των Μνημονίων σε ένα νόμο με ένα άρθρο, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, την επιστροφή της 13ης σύνταξης, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τα «εγώ δεν υπογράφω Μνημόνιο» κλπ…
    Η δε «αλήθεια» του κ.Μειμαράκη είναι η αλήθεια των πεπραγμένων του κόμματός του: Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 4 εκατομμύρια φτωχοί, 700.000 υποσιτισμένα παιδιά, μαγκάλια, αγγλικό δίκαιο και η «δικαιοσύνη» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.
    Εκεί, φυσικά, που αναμένεται «μεγάλη σφαγή» καθώς οι φροντιστές των δυο αρχηγών έχουν προετοιμάσει τους δυο μνημονιο-ηγέτες για «οσκαρικές» ερμηνείες είναι ποιος θα παίξει καλύτερα το ρόλο του… «διαπραγματευτή».  
    Ο Τσίπρας θα «πουλήσει» ξανά την γελοιότητα της «7μηνης και 17ωρης» διαπραγμάτευσής του, που κατέληξε σε Μνημόνιο διάρκειας 3 ετών και… 25.000 ωρών. Γιατί; Για να ζητήσει ψήφο ώστε … επαναδιαπραγματευτεί τον Αρμαγεδώνα που ο ιδιος μας έφερε μετά την προηγούμενη δική του διαπραγμάτευση και που, όπως δεσμεύεται σε Μέρκελ, Σόμπλε και Γιούνκερ, θα τον εφαρμόσει κατά γράμμα.
    Ο κ.Μειμαράκης, από την πλευρά του, θέλει να είναι εκείνος ο διαπραγματευτής. Γιατί; Μα για να μας κάνει «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Μόνο που η «επανεκκίνηση» της ΝΔ, του κόμματος που έχει ψηφίσει δυο Μνημόνια και μαζί με το τελευταίο θέλει να έχει εφαρμόσει τρία, μοιάζει πολύ με εκείνη την έρμη την«επανίδρυση του κράτους» που έταζε το κόμμα του κ.Μειμαράκη το 2004 και πάρα πολύ με την «επαναδιαπραγμάτευση» του Σαμαρά το 2012…
    Α, ναι, μην ξεχάσουμε και το «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς», άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»…   
    Κάπως έτσι - υποψιαζόμαστε - θα εξελιχθεί το αποψινό ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα και Μειμαράκη. Επομένως προμηθευτείτε πίτσες, σουβλάκια, μπύρες, ποπ κορν, προμηθευτείτε κουράγιο και υπομονή και καλή σας (μας) διασκέδαση…  

ΠΗΓΗ: enikos

Και που ΄στε... μην χτυπάτε τόσο πολύ τη διαπλοκή γιατί τρέμει και μπορεί να έχουμε σεισμό!


George Pavlopoulos Και μετα το ματς ακολούθησε γεύμα με μενού τον Βασιλοπουλο...

Oι αντιφάσεις και τα ψέματα των μνημονιακών κομμάτων στήνουν τους τελευταίους μήνες την παγίδα για να αποσπάσουν την συναίνεση του ελληνικού λαού στην υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας και του μέλλοντός του.

τα ψέματα ,  οι αντιφάσεις , οι παγίδες και η ελπίδα
 
·          Τα μνημόνια είναι ο μονόδρομος. 
Η αλήθεια: Το πάγωμα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, ο έλεγχος της αλήθειας του και η αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης, και όλα αυτά μονομερώς από έναν κυρίαρχο λαό είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά του και επιβάλλεται από την ανάγκη της επιβίωσής του.
·         Η επάνοδος σε εθνικό νόμισμα θα είναι καταστροφή:  
Η αλήθεια: Το εθνικό νόμισμα είναι εργαλείο στα χέρια μιας κυβέρνησης. Οι κραδασμοί από μία επιστροφή σ’ αυτό μπορούν να ………
αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά από μία κυβέρνηση που θα δράσει με αποφασιστικότητα και ιδιαίτερα κατά την μεταβατική φάση (αναλύεται παρακάτω)
·           Ο κ. Τσίπρας διαπραγματεύτηκε με αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους Έλληνες. 
Η αλήθεια:  Αν ήταν αποφασιστικός θα φρόντιζε να δημιουργήσει εναλλακτικές λύσεις για να ενισχύσει έτσι την διαπραγματευτική του δύναμη. Αν ήταν ειλικρινής,
στο δημοψήφισμα θα έθετε ξεκάθαρα ερωτήματα στον Ελληνικό λαό για να πάρει την έγκρισή του, και δεν θα ξοδευόταν τόσος χρόνος στις μεταξύ μας συζητήσεις για το τι σήμαινε ή δεν σήμαινε το 62% του Όχι.!!
·           Οι αντιφάσεις: 
 «Η  αριστερή πλατφόρμα έριξε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.  κ. Τσίπρας: «από την επόμενη της υπογραφής της συμφωνίας, άρχισα να σκέφτομαι τις εκλογές»
   Όλα τα παραπάνω, οι αντιφάσεις και τα ψέματα των μνημονιακών κομμάτων στήνουν τους τελευταίους μήνες την παγίδα για να αποσπάσουν την συναίνεση του ελληνικού λαού στην υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας και του μέλλοντός του.
  Μπορούμε να αντισταθούμε σ’ όλους εκείνους που προσπαθούν να μας παγιδέψουν, να αλλοιώσουν την βούλησή μας και τον τρόπο που αυτή θα εκφραστεί στις εκλογές;  Η μόνη ελπίδα για να το καταφέρουμε αυτό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να το απελευθερώσουμε από προκαταλήψεις και στερεότυπα, να δώσουμε χρόνο στο καθένα που έχει να μας πει κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε και πιστεύουμε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μόνο έχοντας αποκτήσει ο καθένας μας πολύπλευρη γνώση, μόνο τότε θα έχει την δυνατότητα να πάρει τις αποφάσεις εκείνες που θα είναι προς το δικό του συμφέρον, το προσωπικό του συμφέρον το οποίο αντικειμενικά προσδιορίζεται (ή πρέπει να προσδιορίζεται) και από την οικονομική του κατάσταση και την κοινωνική του θέση.
  Για τους παραπάνω λόγους σας προτρέπω να αφιερώσετε λίγο χρόνο για διαβάσετε και τα παρακάτω:
το ιστορικό της αρχής μιας πορείας και  του προβληματισμού.
 
  Όσοι πιστέψαμε στον αγώνα που είχε ξεκινήσει πριν από λίγα χρόνια, οργανωθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ και ταχθήκαμε σε μία προσπάθεια να πείσουμε τον κόσμο να ακολουθήσει την ελπίδα που ερχόταν. Τον κοιτάξαμε στα μάτια και του είπαμε την αλήθεια ˙  αυτό δηλαδή που πιστεύαμε.
 Και ήρθαν τα αποτελέσματα των  εκλογών του Ιανουαρίου, νοιώσαμε πως δικαιωνόμασταν, πως πραγματικά τώρα κάτι καλό θα άρχιζε  .
 Παρακολουθούσαμε πλέον την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έδινε την μάχη στην Ευρώπη. Κάπου-κάπου αρχίσαμε να κοιταζόμαστε, και στο μυαλό μας άρχιζαν να δημιουργούνται οι πρώτες αμφιβολίες: «στραβά είναι  ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;». Όλες αυτές οι υποψίες πήγαν να διαλυθούν (ή τουλάχιστον μπήκαν στην άκρη), όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την διενέργεια του  δημοψηφίσματος.  Κόντρα στην προπαγάνδα που ενορχηστρωμένη εκπορευόταν από κέντρα στην Ελλάδα και τοεξωτερικό, και με εκφραστές τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ,   η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ανεξάρτητα από πολιτικές θέσεις και απόψεις διακήρυξε ένα βροντερό και περήφανο ΟΧΙ.
  Αυτό το ΟΧΙ κατάφερε ο πρωθυπουργός να το κάνει ΝΑΙ. 
Καταπάτησε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος!  τόσο ο ίδιος όσο και η βουλή που υπερψήφισε για νόμο του κράτους αυτήν την συμφωνία.  Αυτό αποτελεί μία συνταγματική εκτροπή που έχει καταγραφεί και θα κριθεί (όπως συνηθίζουμε να λέμε) από τον ιστορικό του μέλλοντος.
  Για όλους εμάς το σημαντικό και επείγον τώρα, είναι να αξιολογήσουμε την υπάρχουσα κατάσταση, και να πάρουμε ο καθένας μας τις αποφάσεις του. Η απόφαση του καθενός είναι μία συνιστώσα αυτού που θα καταγραφεί σαν αποτέλεσμα στις επερχόμενες εκλογές και θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας, το μέλλον των ίδιων και παιδιών μας.
   Λένε (και είναι αλήθεια) πως στην οικονομία το 50% είναι θέμα ψυχολογίας.
Σκεφτείτε την εθνική ανάταση που κατάφερε να προκαλέσει ο Βαρουφάκης με τον τρόπο (το στυλ αν θέλετε) με το οποίο συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις (ακόμη και αν αυτό προκαλούσε τόσες αντιδράσεις από κάποιους).
Σκεφτείτε την εθνική περηφάνια που νοιώσαμε όταν το βράδυ της Κυριακής του δημοψηφίσματος βλέπαμε τα αποτελέσματα.
Αυτά ήταν υπερφίαλες αντιδράσεις ενός όχλου;
Όχι ήταν η αντίδραση ενός λαού που το προηγούμενο διάστημα ένοιωθε πως τσαλακωνόταν η περηφάνια του. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν πως τέτοια συναισθήματα είναι δυνατόν να αποδειχθούν ικανά από μόνα τους να αποτελέσουν το έναυσμα για έξοδο από μία οικονομική κρίση.
Όταν καταφέρεις να εμφυσήσεις στον νέο την αισιοδοξία, εκείνος δεν θα συνεχίσει να κάθεται στην πολυθρόνα να «κλαίει» την μοίρα του. Θα σηκωθεί, θα βγει από το σπίτι, και με αυτοπεποίθηση   θα ριχθεί να κερδίσει τη ζωή.
Να βρει κάποια δουλειά, να οργώσει το χωράφι του πατέρα του που έχει μείνει «μπαϊρι», θα κάνει σχέδια και θα τολμήσει.
Ο επιχειρηματίας όντας αισιόδοξος πλέον, θα τολμήσει να ξανάξεκινήσει την επιχείρησή του.
Εκείνος που έχει κάποιες αποταμιεύσεις θα τολμήσει να τις επενδύσει, ή να τις καταναλώσει, τονώνοντας έτσι τη Ζήτηση, η οποία στη συνέχεια θα ενεργοποιήσει την παραγωγή, και με τη σειρά της την απασχόληση και το εισόδημα.
 Αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση λοιπόν, που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα της οικονομικής ύφεσης, έχει σαν απαραίτητη προϋπόθεση έναν λαό που θα νοιώθει υπερήφανος και αισιόδοξος.
Αυτήν την περηφάνια και αισιοδοξία έχουν τραυματίσει όλοι αυτοί που έχουν αποδεχθεί και ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο. Προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν γινόταν αλλιώς, πως πρέπει να το δεχθούμε, να δεχθούμε την μοίρα μας, και ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον καταφέρουν οι ίδιοι να μας ξαλαφρώσουν λίγο από τον ζυγό στον οποίο μας έχουν υποβάλει.
Και ίσως καταφέρουν κάτι.
Ξεπουλώντας τα πάντα σε μεγάλες ιδιωτικές πολυεθνικές εταιρίες (ακόμη και ιδιοκτησίας ξένων κρατών) να καταφέρνουμε να βρίσκουμε δουλειά με αποδοχές ίσα-ίσα να χορταίνουμε την πείνα μας.
Στοχεύουν σε ένα μοντέλο «ανάπτυξης» στο οποίο , δεν θα  υπάρχει θέση για την επιβίωση του ελεύθερου μικροεπαγγελματία, του αγρότη, του κτηνοτρόφου, της μικρομεσαίας επιχείρησης,  αλλά κυρίαρχο στοιχείο της θα είναι η ανάπτυξη και επέκταση στη χώρα μας των μεγάλων μονοπωλιακών επιχειρήσεων για τις οποίες μας προετοιμάζουν, για να γίνουμε οι παρίες ενός τέτοιου συστήματος. Και καθώς δημιούργησαν και συντηρούν μέσα μας την απαισιοδοξία,  θεωρούν  πως θα δεχθούμε αυτά τα σχέδιά τους σαν σωτηρία. 
 
 Πρέπει λοιπόν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση, παρά μόνο η υποταγή στα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.
 Ο κ .Τσίπρας αφού μας έσυρε για επτά μήνες, αφού εξαντλήθηκαν τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας και άδειασαν οι τράπεζες, ήρθε στις 13 Ιουλίου να μας πει πως δεν υπήρχε (πλέον) άλλη λύση. Μ’ αυτόν τον τρόπο θέλησε να ακυρώσει κάθε άλλη εναλλακτική λύση.
 Μας είπε πως διαπραγματευόταν χωρίς να έχει φροντίσει για άλλη εναλλακτική λύση.
Αυτό σημαίνει πως στην κυβερνώσα αυτό το εξάμηνο ομάδα των 5-10 ατόμων πρέπει να καταλογισθεί ανικανότητα (έλλειψη προνοητικότητας) ή δόλος (για να καταλήξουμε έτσι σ’ αυτήν την  συμφωνία) ή έλλειψη θάρρους και πυγμής (κρίμα τα εγκώμια…)
 Μας είπε πως η κυβέρνηση «έπεσε από μέσα», ενώ ο ίδιος είχε ομολογήσει (και το είχε εν τω μεταξύ ξεχάσει) πως η ιδέα για προσφυγή σε εκλογές του είχε έρθει ήδη από το πρωϊ της 13ηςΙουλίου.  
 Η έξοδός μας από το Ευρώ και η επαναφορά μας σε εθνικό νόμισμα, ενώ υποδεικνυόταν από πολλούς οικονομολόγους διεθνούς κύρους σαν μία λύση, λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο: 
«δραχμιστές», «κόμματα της δραχμής», κλπ.
Κατάφεραν να μας πείσουν πως με την δραχμή θα οδηγούμασταν στην καταστροφή.
Το κατάφεραν με τους περισσότερους από εμάς, αλλά στο μυαλό ακόμη και αυτών έχει απομείνει και το ίχνος της αλήθειας.
Πως εξηγούνται άλλωστε οι δύο αντιφατικές μεταξύ τους απαντήσεις:
Ερ.: «τι είναι καλύτερο το ευρώ ή η δραχμή;» Απ.: «το Ευρώ!!»,
ΕΡ: «πότε περνούσαμε καλύτερα με τη δραχμή ή τώρα με το Ευρώ;». Απ.: «με τη δραχμή!!».  Αυτά…   ή μας έχουν μπερδέψει λοιπόν ή είμαστε μαζοχιστές!!.
  Ας πούμε όμως και δυο πιο τεκμηριωμένα πράγματα για το νόμισμα.
Όπως μαθαίνει και ο κάθε φοιτητής οικονομικής σχολής στο πρώτο έτος των σπουδών του, κάθε κυβέρνηση για την άσκηση της οικονομικής της πολιτικής, έχει τρείς ομάδες εργαλείων-μέτρων: τα νομισματικά, τα δημοσιονομικά (δημόσια έσοδα κ έξοδα) και τα διοικητικά μέτρα.
Με την ένταξή μας στο Ευρώ παραχωρήσαμε τα νομισματικά μέτρα (καθορισμός της ποσότητας του χρήματος, των επιτοκίων, των συναλλαγματικών ισοτιμιών κλπ) στην ΕΚΤ και τα όργανα της Ευρωζώνης.
  Όλα τα μεγέθη μιας οικονομίας γίνεται προσπάθεια να οδηγηθούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση με την εφαρμογή αυτών των μέσων-εργαλείων. Από αυτά τα μεγέθη τα σημαντικότερα είναι ο πληθωρισμός, το δημοσιονομικό έλλειμμα (ή πλεόνασμα), το δημόσιο χρέος, κλπ. Αυτά ήταν τα «κριτήρια σύγκλισης» τα οποία έπρεπε να ικανοποιεί η Ελλάδα, και αφού μαγειρεύτηκαν μπήκαμε στη ζώνη του Ευρώ.  Θεωρούνταν η επίτευξη αυτών των κριτηρίων απαραίτητη, προκειμένου να είναι ασφαλής τόσο για εμάς όσο και για το σύνολο της Ευρωζώνης η είσοδός μας σ’ αυτήν.
Σήμερα λοιπόν που η ανεργία και τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας, απέχουν τόσο πολύ από τα αντίστοιχα της Ευρωζώνης, και με δεδομένο πως τα νομισματικά εργαλεία (η ποσότητα του χρήματος, και η συναλλαγματική ισοτιμία) κρίνονται άκρως απαραίτητα εργαλεία για τον έλεγχο αυτών των μεγεθών, είναι τόσο εξόφθαλμο πως το ίδια αυτά εργαλεία δεν μπορούν να εφαρμοστούν ταυτόχρονα και χωρίς διαφοροποιήσεις σε δύο τόσο διαφορετικές οικονομίες (πχ της Ελλάδας και της Γερμανίας).
Για τον λόγο αυτό και μόνο, είναι  ξεκάθαρο πως το Ευρώ από τη στιγμή που δεν μπορούμε να το χειριστούμε εμείς οι ίδιοι και να το προσαρμόσουμε στις δικές μας ανάγκες, δεν μπορεί να βοηθήσει την οικονομία μας.
 Με τα παραπάνω οι περισσότεροι ίσως συμφωνούμε. 
Τότε όμως προβάλλονται κάποιοι προβληματισμοί: Εντάξει, καλύτερα να είχαμε μείνει στην δραχμή. Τώρα όμως που είμαστε στο Ευρώ, η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή όπως αλλιώς θέλουμε, το όνομα δεν έχει καμία σημασία) δημιουργεί κινδύνους. Δύο τέτοιοι κίνδυνοι είναι α) μία ανεξέλεγκτη υποτίμηση και πληθωρισμός, β) να έρθουν όλοι που θα κατέχουν Ευρώ (ενώ εμείς όντας πχ στην δραχμή) και να μας αγοράσουν. γ) Η έξοδός μας από την ΕΕ δημιουργεί κινδύνους λόγω της γεωπολιτικής μας θέσης.
Κάποιες στοιχειώδεις απαντήσεις σ’αυτά: 
  Με δεδομένο πως το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (εισαγωγές- εξαγωγές ) είναι περίπου ισοσκελισμένο, αυτό σημαίνει πως το συνάλλαγμα που θα χρειάζεται για την πληρωμή των εισαγωγών θα προέρχεται από τις αντίστοιχες εξαγωγές. Για το λόγο αυτό δεν θα υπάρξουν σημαντικές πιέσεις για υποτίμηση. Ένα ποσοστό μικρής υποτίμησης του νομίσματος θα γίνει. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο. Με την υποτίμηση θα προστατευτεί η εγχώρια παραγωγή (καθώς τα αντίστοιχα εισαγόμενα θα γίνουν ακριβότερα) και θα ευνοηθούν οι εξαγωγές (καθώς τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν φθηνότερα στους ξένους καταναλωτές).
 
 Και ο κίνδυνος να μας αγοράσουν: 
Εδώ είναι που θα πρέπει να εφαρμοστούν τα διοικητικά-δημοσιονομικά μέτρα:  Όσοι θα εισάγουν ξανά τα Ευρώ τους, μετά την λήξη προθεσμίας που θα πρέπει να δοθεί για την μετατροπή σε εθνικό νόμισμα, να υποχρεωθούν να πληρώσουν τόσο φόρο, ο οποίος να εκμηδενίσει το όφελος που θα αποπειραθούν να αποκομίσουν εις βάρος όλων των  υπολοίπων.
 Η έξοδός μας από την ευρωζώνη δεν σημαίνει έξοδο από την ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση). Οι μισές περίπου χώρες της ΕΕ είναι εκτός του Ευρώ. Δεν θέλησαν να μπουν στο Ευρώ. Την παραμονή μας λοιπόν στην ΕΕ δεν μπορεί κανείς να την αμφισβητήσει.
 
 Μας τρομοκρατούν με την υποτίμηση σε περίπτωση εφαρμογής εθνικού νομίσματος, ενώ ήδη έχουν προχωρήσει σε εσωτερική υποτίμηση, και αυτή θα συνεχιστεί: μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις και σκοπεύουν να το συνεχίσουν. Η επιβολή της βαριάς φορολογίας στην ακίνητη περιουσία ( ΕΝΦΙΑ) οδήγησε μεταξύ των άλλων και στην μείωση της εμπορικής της αξίας. Ήδη καταφθάνουν οι ξένοι και αγοράζουν κτίρια και εκτάσεις.
 
  Το περιμέναμε πριν ακόμη από τις εκλογές του Ιανουαρίου πως η αντίδραση του συστήματος θα ήταν λυσσαλέα. Στο εσωτερικό όμως εκδηλώθηκε μ’ έναν τρόπο ύπουλο. Επιστρατεύτηκαν τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ, τους εκπαίδευσαν στον Καναδάκαι τους ανέθεσαν την αποστολή τους: Να διασπείρουν  το φόβο, να προσπαθούν να αποδομήσουν   την προσωπικότητα εκείνων των στελεχών της κυβέρνησης που προέβαλλαν αντίσταση στις πιέσεις των δανειστών.
 Οι προθέσεις αυτής της κυβερνώσας ομάδας, φάνηκαν από τον τρόπο που αντιμετώπιζε τους διαφωνούντες, αυτούς που αντιδρούσαν στις διαφαινόμενες μεθοδεύσεις της. Αυτούς δηλαδή που επεσήμαιναν τις εκτροπές της από τις βασικές αρχές και το πρόγραμμα με το οποίο ο λαός είχε δώσει σ’ αυτήν την παράταξη την εξουσία.
  Στην αρχή ανεχόταν και σιωπούσε, όταν τα  παπαγαλάκια στα ΜΜΕ  φώναζαν: «Ο κόσμος ψήφισε  Τσίπρα όχι ΣΥΡΙΖΑ» ,«διώξτε τα αριστερά βαρίδια», κλπ.
 Στη συνέχεια προχώρησαν και οι ίδιοι σε χαρακτηρισμούς: ήταν «παιδαριώδης συμπεριφορά»   κάθε προσπάθεια της προέδρου της βουλής που απαιτούσε τον σεβασμό στο Σύνταγμα και τον κανονισμό της Βουλής.
Και για να μην μακρηγορώ και σ’ αυτό το θέμα, καλώ τον καθένα σας να σκεφτεί, ας προσπαθήσει να βρει ένα λάθος της προέδρου της Βουλής κατά την άσκηση των καθηκόντων της. Με όσους έχω αντιπαρατεθεί σ’ αυτό το θέμα δεν είχαν να της προσάψουν τίποτε άλλο εκτός από το (ομολογουμένως) ανεπιτήδευτο και αυστηρό ύφος της. Και σ’ αυτό το σημείο προκαλώ οποιοδήποτε συνάδελφο νομικό να με διαψεύσει σε κάτι.
  Ας μας απαντήσουν οι του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, γιατί οι βουλευτές τους δεν εμφανιζόντουσαν στις συνεδριάσεις της Βουλής τις τελευταίες ημέρες έτσι ώστε η ολομέλεια με τις αποφάσεις της να επικυρώσει τα πορίσματα των επιτροπών: 
·         για την αλήθεια του Δημόσιου χρέους
·         για τις πολεμικές επανορθώσεις
Η απόφαση της διαφοροποίησης
·          Επειδή είμαστε από αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει και που μας οδηγούν.
·          Επειδή έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε την φάση της «άρνησης» (είναι κατά τους ψυχολόγους, η πρώτη φάση την οποία διέρχεται ό άνθρωπος όταν τον βρει κάτι κακό), έχουμε καταλάβει τι μας έχει βρει, και προχωρήσαμε στην φάση της αντίδρασης.
·           Επειδή σ’ όλη μας τη ζωή έχουμε μάθει να κοιτάζουμε τους συνανθρώπους μας στα μάτια, και τώρα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να τους λέμε πως όλα πάνε καλά.
Έχουμε συμπαραταχθεί στην Λαϊκή Ενότητα, και σας καλούμε να δημιουργήσουμε μία ισχυρή παρουσία στην επόμενη βουλή, η οποία θα αποτελεί την μοναδική δύναμη που θα εκφράζει και θα υποστηρίζει το ΟΧΙ που  τόσο αποφασιστικά και πέρα από πολιτικές διαφοροποιήσεις βροντοφώναξε ο λαός μας.
Γιώργος  Λ. Σπανός
 υποψήφιος με τη Λαϊκή Ενότητα
 στην Πιερία

Αποκαλύψεις Βαρουφάκη για τη διαπραγμάτευση

Αποκαλύψεις Βαρουφάκη για τη διαπραγμάτευση - Κεντρική ΕικόναΤην αυτοκριτική του σε ένα σύντομα απολογισμό κάνει ο Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του, στην Καθημερινή, καταγράφοντας τα λάθη που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.
Ο  πρώην υπουργός Οικονομικών σημειώνει ότι οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση, που είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το δεδομένο επιχειρεί, όπως αναφέρει, να απαντήσει στο ερώτημα των πολιτών σε όσους μετείχαν στη διαπραγμάτευση, «Γιατί ηττηθήκατε».
Ο κ. Βαρουφάκης κάνει αναφορά σε λάθη, υπαναχωρήσεις στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, όπως και σε αλλαγή αποφάσεων.
Αναλυτικά το άρθρο του κ. Βαρουφάκη:…………..
«Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Ομως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.
Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθιών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».
Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.
Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:
Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.
Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.
Οι αστοχίες μας. Οσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.
Καταγράφω τις σημαντικότερες:
1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Ομως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ηταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.
2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Οταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)
3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Οταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».
4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.
5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».
Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Οχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό».
parapolitika

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ρήτρα «εναλλακτικής λύσης» του 3ου Μνημονίου. ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΨΕΜΑ ,ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΩΝ

Τελικά χρειάστηκε να μείνει ο Αλέξης Μητρόπουλος εκτός ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ για να μάθουμε ότι το 3ο Μνημόνιο (που ψηφίστηκε σχεδόν ομόθυμα από την ελληνική βουλή) είχε μεταξύ των άλλων και ρήτρα η ρήτρα απαγόρευσης εναλλακτικού προγράμματος από πλευράς της χώρας μας…Και η δήλωση αυτή πέρασε σχετικά «ανώδυνα» αφού κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς ή τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν (με «πόνο ψυχής» κατά δήλωσή τους) τις βασικές αρχές του Μνημονίου, δεν το επιβεβαίωσε ή το διέψευσε, έτσι για τα μάτια του κόσμου. Αντιθέτως, …………
………ο μεν ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται «προσπάθεια ελάφρυνσης του Μνημονίου», κάνει λόγο για «εξεύρεση ισοδύναμων» – με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να πετάγονται και να υπόσχονται «καλύτερη διαχείριση».
Κανείς τους λοιπόν δε βρίσκει τον χρόνο – έστω και στο περιθώριο των λοιπών, δήθεν σοβαρών δηλώσεών τους – ν’ αναφερθεί στις καταγγελίες του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής. Γιατί ας είμαστε σοβαροί: προφανώς ο κ. Μητρόπουλος έχει δίκιο όταν αναφέρει στη δήλωσή του πως «κινδυνεύουμε να βρεθούμε, με συναίνεση της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού (ενδεχομένως δε, μετά τις εκλογές και με τη θέληση του ανενημέρωτου περήφανου λαού μας), προ μιας ολοσχερούς ακύρωσης των βασικών ασφαλιστικών δικλείδων του δημοκρατικού πολιτεύματος της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και βεβαίως προ της αποστέρησης όλων των παραδοσιακών μηχανισμών λειτουργίας της.» Και φυσικά αν συμβεί αυτό «θα βλάψει πολλαπλώς το μέλλον της χώρας και θα αμαυρώσει τη δημοκρατική λειτουργία, που στα μάτια της νέας γενιάς κινδυνεύει να φανεί περιττή και άχρηστη μιας και δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε ως εναλλακτικό διακύβευμα στην οργάνωση της κοινωνίας, της οικονομίας και του μέλλοντος της χώρας.»
Και να ήταν μόνο αυτό…Ο κύριος Μητρόπουλος στην (μακροσκελή) δήλωσή του αναφέρεται και σε α) ρήτρα κηδεμονίας του Υπουργικού Συμβουλίου από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο (σελ. 1019) καθώς και σε β) ρήτρα μη αθέτισης υποχρέωσης (σελ. 1005). Σημειώνει επίσης και άλλες δύο ρήτρες – την ρήτρα ιδιοκτησίας των Μνημονίων (που σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί πλέον να «σκίσει τα Μνημόνια) καθώς και την ρήτρα απαρέγκλιτης/πιστής τήρησής τους.
Επειδή λοιπόν πρέπει να λέμε «τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη» όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι το 3ο Μνημόνιο μας «δένει χειροπόδαρα», σε βαθμό που ούτε το 1ο αλλά και ούτε το 2ο είχαν κάνει. Επίσης σημαίνει ότι οι υποσχέσεις (κυρίως) του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της ΝΔ, είναι «εκ των ουκ άνευ» αφού χωρίς το «Ο.Κ.» των δανειστών δε θα μπορεί να συμβαίνει τίποτα στην χώρα μας. Και αυτό είναι μια τεράστια «επιτυχία» του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο τόσο πολύ πίστεψε ο ελληνικός λαός…
Και όλα αυτά δημοσιοποιήθηκαν γιατί ο κ. Μητρόπουλος έμεινε εκτός ψηφοδελτίων…Το ότι η δημοσιοποίηση δεν έγινε πριν το «κλείσιμο» των ψηφοδελτίων καθώς και ότι παρόλα αυτά ο κ. Μητρόπουλος ήταν έτοιμος να ξανακατέβει με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, το αφήνουμε στην κρίση του καθενός…Μάλλον έγινε γιατί με το να μην έχει προεκλογικές υποχρεώσεις, βρήκε την ευκαιρία να το διαβάσει ολόκληρο και επομένως μπόρεσε να επισημάνει και τα «κρυφά» του σημεία…
Και για να μην ξεχνιόμαστε…Αφήνουμε ασχολίαστο το ότι ο δημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ έβαλε στα ψηφοδέλτια – και σε εκλόγιμες θέσεις – ανθρώπους που δε θα έβγαιναν ακόμα και αν ξεκινούσαν με +5000 σταυρούς…Φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί για να έχουν μια «καβάτζα» ως αντάλλαγμα για τη δουλειά που (δεν) έκαναν 8 μήνες…Ο tempora, o mores…
Nέα Mέτρα…

This is why it is important to consider the bigger picture

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: ΚΑΛΩ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΙΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΜΗΣΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΝΤΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ!!!



Μήνυμα στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής στην Πιερία που τον τίμησαν με την ψήφο τους και τους ευχαριστεί για αυτό, στέλνει μέσω της «ΑΛΗΘΕΙΑΣ» ο Γιώργος ο Παπαδημητρίου, και τους καλεί να μην ψηφίσουν αυτή την Χρυσή Αυγή, αλλά να ψηφίσουν με εντιμότητα και αξιοπρέπεια, άλλα κόμματα!!!
Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει, στηρίξτε ανθρώπους και κόμματα που είναι έντιμοι και συνεπείς και δεν
 προδώσαν τον Ελληνικό λαό!

Ζητάει από τον κόσμο να «τιμωρήσει» με την ψήφο του αυτούς που παριστάνουν την Χρυσή Αυγή και ζητούν τώρα την ψήφο τους…
Δηλώνει παρών και έτοιμος να αγωνιστεί για τα ιδανικά του.

Αν κάποιος στην Κατερίνη και την Πιερία ρωτήσει ποιος είναι ο Γιώργος ο