ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2015

Debate η επόμενη μέρα: Νικητής βγήκε η πόλωση......Τσίπρας και Μεϊμαράκης συμφώνησαν για το τρίτο Μνημόνιο, διαφώνησαν για όλα τα άλλα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας (Α) με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελο Μεϊμαράκη (Δ) προετοιμάζονται λίγο πριν ξεκινήσει το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, στο Ραδιοτηλεοπτικό Μέγαρο της ΕΡΤ, τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015. Το ντιμπέιτ (Debate) πραγματοποιείται μεταξύ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα και του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο Ραδιοτηλεοπτικό Μέγαρο της ΕΡΤ για τις εκλογές, της 20ης Σεπτεμβρίου. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΪΤΑΣ
ΑΠΕ-ΜΠΕ


Στα ύψη βρίσκεται πλέον η πολιτική αντιπαράθεση, καθώς βαδίζουμε στην τελική ευθεία για τις εκλογές της Κυριακής στις 20 Σεπτεμβρίου. Στο χθεσινό debate, το οποίο ήταν πιο ζωντανό από τα προηγούμενα με αρκετές ευκαιρίες διαλόγου……….
………….
μεταξύ των δύο πολιτικών αρχηγών, νικητής αναδείχθηκε η πόλωση.
Οι επικεφαλής των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ προσπάθησαν να αναλύσουν τα προγράμματά τους, να παρουσιάσουν τις θέσεις τους για την επόμενη μέρα και να κερδίσουν τους αναποφάσιστους.
Ανάμεσα υπήρξε σφοδρή αντιπαράθεση για πολλά ζητήματα, αλλά και διαβεβαιώσεις ότι την επόμενη των εκλογών θα υπάρξει κυβέρνηση.
Διαφορά «ύψους» βλέπουν στην Κουμουνδούρου
Ικανοποίηση εκφράζουν κομματικές πηγές του ΣΥΡΙΖΑ για το χθεσινό debate, εκτιμώντας ότι οι πολίτες μπόρεσαν να παρακολουθήσουν μια συζήτηση περισσότερο ελεύθερη σε σχέση με το παρελθόν.
«Ήταν ένα καλό debate , σε σχέση με όσα είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε στο παρελθόν», ανέφεραν κομματικές πηγές και πρόσθεταν πως η συζήτηση ήταν περισσότερο ενδιαφέρουσα και οι πολιτικοί αρχηγοί είχαν ευκαιρίες να αναδείξουν τα θέματα που θέτουν πρώτα στην ατζέντα της προεκλογικής αναμέτρησης.
Κομματικές πηγές υπογράμμιζαν ότι «ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας απάντησε με σαφήνεια στις ερωτήσεις που τέθηκαν, δεν απέφυγε να απαντήσει σε οτιδήποτε και παρέμεινε ψύχραιμος παρά την προσπάθεια του κ. Μεϊμαράκη να τον προκαλέσει σε προσωπική αντιπαράθεση και δεν μιμήθηκε τον πρόεδρο της ΝΔ σε λεκτικές ακροβασίες». «Ο Αλέξης Τσίπρας δεν απαντούσε στον κ. Μεϊμαράκη αλλά στους πολίτες στους οποίους μίλησε με ειλικρίνεια για την επόμενη μέρα», εκτιμούν οι ίδιες πηγές.
Σχολιάζοντας την εικόνα του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελου Μεϊμαράκη, πηγές της Κουμουνδούρου ανέφεραν πως έκανε χρήση προσωπικών χαρακτηρισμών σε μια προσπάθεια αποδόμησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, «προσπάθεια όμως που -όπως εκτιμούν – έπεσε στο κενό καθώς ο λαϊκισμός του κ. Μεϊμαράκη χαρακτήριζε πολλές από τις απαντήσεις του, ενώ υπήρξαν φορές που έδειξε να χάνει την ψυχραιμία του και εμφανίστηκε εκνευρισμένος». Ανέφεραν ακόμη ότι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν απάντησε με ουσιαστικό τρόπο αλλά με αοριστολογίες στα θέματα που τέθηκαν και «εν τέλει απευθύνθηκε περισσότερο στο εσωτερικό κοινό της Νέας Δημοκρατίας και κάποιες φορές και στο ακροδεξιό κοινό, ιδίως με τις απαντήσεις του στο θέμα των προσφύγων και το μεταναστευτικό».
ΝΔ: O Βαγγέλης Μεϊμαράκης επιβεβαίωσε την υπεροχή του
Κύκλοι της ΝΔ σχολιάζοντας την εμφάνιση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στην τηλεμαχία με τον Αλέξη Τσίπρα ανέφεραν τα εξής: «Επιβεβαίωσε την υπεροχή του έναντι του Α. Τσίπρα και αυτό που ήταν το κεντρικό ζητούμενο, την πρωθυπουργικότητά του. Σήμερα η ΕΡΤ έβγαλε νέο πρωθυπουργό. Ο κ. Μεϊμαράκης στάθηκε όχι απλώς στο ύψος των περιστάσεων αλλά ξεπέρασε τις προσδοκίες, όχι μόνο των φίλων της ΝΔ αλλά και των αναποφάσιστων. Σοβαρός εκεί που έπρεπε, μίλησε τεκμηριωμένα αλλά και με χιούμορ. Ένας νέος σύγχρονος αρχηγός που είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες της χώρας».
Οι αντιδράσεις των άλλων κομμάτων
«Ήταν η μονομαχία του πολιτικού τίποτα. Δεν άκουσα να λέει κάποιος μια συγκεκριμένη πρόταση. Σήμερα αντιθέτως υπήρξε αρκετή μαγκιά και επιθετικότητα κι ακόμη η αποθέωση της δημιουργικής ασάφειας» σχολίασε ο Σταύρος Θεοδωράκης, για το debate μεταξύ των πολιτικών αρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.
«Δεν πιστεύω ότι κάποιος από τους δύο κέρδισε. Εκτιμώ ότι και οι δύο έχασαν. Τους ρωτήσαμε και στο προηγούμενο debate με ποιους θα κυβερνήσουν και δεν μας απάντησαν. Αυτό που έγινε σήμερα πρόκειται για πολιτική απάτη. Έπρεπε οι δύο μονομάχοι να πουν ξεκάθαρα με ποια στελέχη τους σκοπεύουν να κυβερνήσουν» εκτίμησε ο επικεφαλής του Ποταμιού.
«Πρόβα συγκυβέρνησης» χαρακτήρισε το ντιμπέιτ η Λαϊκή Ενότητα και κάνει λόγο για «επίφαση πόλωσης που δεν μπορεί να συγκαλύψει τη συνενοχή στη μνημονιακή πολιτική». «Οι αρχηγοί ΣΥΡΙΖΑ, και ΝΔ εμφανίστηκαν ως εγγυητές του τρίτου Μνημονίου» αναφέρεται σε ανακοίνωση του κόμματος μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
«Μοίρασαν ανούσιες υποσχέσεις για “ισοδύναμα”, μίλησαν για απαλλαγή από τη μέγγενη της μνημονιακής επιτροπείας δια μέσου… της εφαρμογής των μνημονίων και, βέβαια, δεν είπαν λέξη για τον ορυμαγδό σφαγιαστικών μέτρων που επίκεινται από Δευτέρα, προτιμώντας να αναλωθούν σε αποστηθισμένες ατάκες, χαμόγελα και αστειάκια. Το μόνο στο οποίο διαφώνησαν ήταν η ονομασία της επόμενης συγκυβέρνησης. Ο κ. Μεϊμαράκης την θέλει “εθνική ομάδα”, ο κ. Τσίπρας την προτιμά “κυβέρνηση εθνικής ευθύνης”.
Οι όποιες ιδεολογικές διαφορές έσπευσαν να ανακαλύψουν, για να φτιάξουν επίφαση “πόλωσης”, δεν μπορούν να συγκαλύψουν τη βαθύτερη συνενοχή στη μνημονιακή πολιτική. Από σήμερα ο ελληνικός λαός έχει έναν παραπάνω λόγο την Κυριακή να αφήσει τους μονομάχους του αποψινού σόου το ίδιο έκπληκτους και έντρομους όσο το βράδυ του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου».

Άντε γ@μισου κι εσύ κι ο γρύλος σου…Αυτό να τους πεις….


Αντιμνημονιακή ψήφος είναι να απέχεις έμπρακτα στη ζωή σου από όλη αυτή τη φάρσα, με όποιο κόστος
Να πεις δεν πληρώνω κι ελάτε να με μαλώσετε. Να κλείσεις τη τηλεόραση και να τη χρησιμοποιείς μόνο για μόνιτορ.Να γυρίσεις στο αφεντικό σου την ώρα που σου κάνει τη νιοστή προσβολή και να του πεις άντε γ@μισου κι εσύ κι ο γρύλος σου.Να βλέπεις τους απατεώνες που σου αραδιάζουν κάθε είδους μπούρδα και να λες απλά, είναι απατεώνες……………
Να μάθεις στη ζωή σου να ζεις με τα χρήσιμα κι όχι με τη σαβούρα κάθε είδους.
Να ξυπνάς το πρωί χωρίς να τρέμεις για το κάθε εκβιαστή που θα απειλήσει τη ζωή σου.
Να μάθεις τα παιδιά σου να είναι άνθρωποι με θάρρος κι αντοχές κι όχι εξαρτήματα ανόητων εξαρτημάτων
Να μπορείς να βρεις τη τροφή σου, το νερό που θα πιεις, τη φωλιά που θα μείνεις σαν τ΄αγρίμια ….όχι σαν τα πρόβατα στο μαντρί
Να είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις, να θυσιαστείς, χωρίς να μπορεί κάθε κερατάς να σου κουνάει το δάχτυλο στη μούρη
Να μελετήσεις, να διαβάσεις τι έχει γίνει πραγματικά στην ανθρωπότητα γύρω σου κι όχι ότι λένε οι ειδήσεις κονσέρβες μιας χρήσης
Να νοιώθεις πως είσαι ένα κομμάτι σε ένα σύμπαν σε αρμονία κι όχι ένας ιός που μολύνει ότι κινείται γύρω σου
Να συνειδητοποιήσεις πως τίποτα από όλα αυτά τα σκ@τά δεν σε αφορούν κι είσαι αλλού…
Κι αυτό το αλλού να το δημιουργήσεις στη δική σου μικρή καθημερινή σφαίρα. Πετώντας έξω την αλαζονεία, τη μωροδοξία, την απληστία, τη σκατοψυχιά που σου έχουν πλασάρει σαν μοντέλο ζωής.
Να αναρωτηθείς γιατί αυτή η βαρβαρόηττα ονομάζεται πολιτισμός, από ποιους ονομάζεται έτσι και ποιους εξυπηρετεί. 
Να αναρωτηθείς αν εσύ και τα παιδιά σου μπορείτε να είστε συμμέτοχοι σ΄αυτή την βαρβαρότητα.

Ποιος σε εξαναγκάζει επί τέλους να επιλέγεις συνεχώς το λιγότερο κακό κι όχι το καλό? 
Ποιος σε εξαναγκάζει να ζεις μια ζωή που είναι ένα πέταγμα μερικών δευτερολέπτων στο άπειρο του χρόνου, δυστυχισμένα, με χιλιάδες απαγορεύται, με χιλιάδες επιβάλλεται. 
Να αναρωτηθείς ποιος κερατάς είναι αφέντης της δικής σου ζωής και πως κατάντησες να τον αφήσεις να είναι.
Ναι δεν μπορείς να γκρεμίσεις με μια γροθιά το σάπιο οικοδόμημα αλλά τουλάχιστον μπορείς να έχεις την αξιοπρέπεια να μην δείχνεις πως το φχαριστιέσαι. 
Να έχεις την αξιοπρέπεια να διαχωρίσεις τη θέση σου, τη ψυχή σου από τη γενικευμένη μόλυνση. 
Με όποιο τρόπο βρεις στη καθημερινότητα.
Από το να σταματήσεις να αναρωτιέσαι ποιος καραγκιόζης θα σε δέσει χειροπόδαρα καλύτερα, μέχρι ποιος απατεώνας διακινεί εικόνες από  κορμάκια νεκρών παιδιών για να έχει ακροαματικότητα ανάμεσα στις διαφημίσεις.
Ποια είναι αυτά τα παιδάκια και γιατί βρέθηκαν εδώ. 
Ποιοι είναι αυτοί οι λαοί που βομβαρδίζονται αλύπητα αιώνες τώρα από κάθε είδους τέρατα? 
Τι έχει γίνει στην ανθρωπότητα στο όνομα μιας θρησκείας, μιας ιδέας ή ενός μωρόδοξου τυράννου. 
Γιατί υπήρχαν και υπάρχουν σκλάβοι? 
Γιατί υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που πεθαίνουν από τη πείνα και τις αρρώστιες την ίδια ώρα που άλλα τόσα εκατομμύρια πεθαίνουν από το υπερβολικό φαί και τη ξάπλα? 
Γιατί σφαγιάζονται οι λαοί μεταξύ τους? 
Γιατί ένα κομμάτι χαρτί καθορίζει τις τύχες των πλασμάτων που κατοικούν σ΄αυτή τη γη? 
Γιατί αφανίστηκαν ολόκληροι λαοί από το χάρτη, απίστευτες γενοκτονίες και από ποιους? 
Πως προκλήθηκαν οι παγκόσμιοι πόλεμοι? 
Πως ανεβαίνουν στην εξουσία τύραννοι? 
Ποιον εξυπηρετούν οι κάθε είδους φανατισμένοι που απειλούν τις ζωές των άλλων? 
Τι ήταν τι είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εμπόλεμες ζώνες, τα αποκλεισμένα κράτη, και τώρα το δικό σου γιατί και από ποιον κατάντησε μια αποικία.
Κι εκεί αναρωτήσου αν ήσουν τελικά ποτέ ελεύθερος.
Αν έζησες ποτέ σε ελεύθερη γη.
Αν έγινες ποτέ κύριος της μοίρας σου και της ζωής σου.
Ποιος έχει ορίσει πόσοι θα είναι οι πεινασμένοι, πόσοι θα είναι οι δούλοι, πόσοι θα είναι οι φυλακισμένοι και πόσοι θα πρέπει να καλοπερνάνε.
Αναρωτήσου εσύ ο καλός χριστιανός τι στο διάολο σχέση έχουν όσα βλέπεις γύρω σου με μια και μοναδική φράση που σου είπε ο θεός που πιστεύεις «αγαπάτε αλλήλους»
Που την είδες αυτή τη φράση?
Πότε ένιωσες για τελευταία φορά πως σ΄αυτό το γ@μημένο κόσμο υπάρχει το αγαπάτε αλλήλους.
Ψήφος αντιμνημονιακή είναι η συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχουν μνημόνια, ούτε φυλακές, ούτες τιμωρίες στα ελεύθερα πνεύματα.
Σ΄εκείνους που περνάνε με σεβασμό πάνω σ΄αυτό το ταλαίπωρο πλανήτη που τον έχουν ξεσκίσει κάθε είδους όρνια και προσπαθούν να του πιούν και το τελευταίο του ζουμί.
Δεν υπάρχει πρόβλημα ΤΟΠΙΚΟ.
Δεν είναι σημαντικό ζήτημα τι θα γίνει σε κάποιες κ@λοεκλογές, δεν είναι θέμα του επόμενου μήνα του επόμενου χρόνου.
Είναι ποιος θα κατορθώσει να σπάσει την αλυσίδα της ξεφτίλας.
Της ντροπής. Της απέραντης μιζέριας που έχει σκεπάσει το ανθρώπινο είδος.
Αν έχουν απομείνει άνθρωποι που μπορούν ακόμα να σκέφτονται, να αναρωτιούνται, να μην πιστεύουν σαν ηλίθιοι ότι αισχρότητα τους πασάρουν για κανόνα ζωής. Κι αν μπορείς να ανήκεις σ΄αυτούς.
Αυτή είναι η ψήφος που πρέπει να δούμε αν είμαστε ικανοί να δώσουμε. Ξεκινώντας από το πρώτο δυστυχισμένο που θα δούμε στο δρόμο μας και δεν θα κλείσουμε τη μύτη μας γιατί μας βρωμάει.
Ξεκινώντας από το πρώτο απατεώνα που θα μας απειλεί και δεν θα του περάσει.
Ξεκινώντας από το πρώτο μάθημα ζωής στα παιδιά μας κλείνοντας τη τηλεόραση και μιλώντας μαζί τους.
Να ονειρευτούμε πως μπορεί ο κόσμος να γεμίσει με μικρές κοινότητες ανθρώπων που θα νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, που θα νοιάζονται για τη φύση και ότι περιέχει, που θα έχουν σαν μοντέλο ζωής τη ζωή στην ουσία της κι όχι τα σκουπίδια που την παριστάνουν.
Που θα είμαστε περήφανοι για τη μέρα μας που γέμισε με κάτι χρήσιμο κι όχι με φαντασιώσεις ψευτομεγαλείων και εξουσίας.
Ναι, είναι μια ουτοπία.
Δεν έχουμε δείξει ποτέ στην ιστορία μας οι άνθρωποι εδώ και πολλούς αιώνες πως είμαστε ικανοί για κάτι τέτοιο, αλλά το έχουν αποδείξει μονάδες, οικογένειες, άνθρωποι διάσπαρτοι σε κάθε περίπτωση που έκαναν τη διαφορά.
Στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία που υπήρξαν και υπάρχουν οι διαφορετικότητες που έβγαλαν το μεγαλείο σε αντιπαράθεση με την αθλιότητα.
Άνθρωποι που περνάνε δίπλα μας και ξεχωρίζουν.
Επιστήμονες, φιλόσοφοι, παπάδες, στρατιώτες που έκαναν κάτι άλλο από αυτό που τους είπαν πληρώνοντας με τη ζωή τους.
Πατεράδες, μανάδες, παιδιά που πέρασαν κι άφησαν διδάγματα.
Λίγοι ανάμεσα στο τυφλό πλήθος αλλά υπήρξαν.
Άρα μπορούν να υπάρξουν κι άλλοι.
Υπάρχει ένας μηχανισμός που γεννάει εκτός από τα εκτρώματα και κάτι άλλο.
Αυτό το κάτι άλλο μπορούμε να γίνουμε κι εμείς?.
Αυτό το κάτι άλλο μπορούμε να το ανακαλύψουμε?
Μπορεί επι τέλους να σε γοητεύσει κάτι άλλο εκτός από το παχύσαρκο εγώ σου που κοιτάς κάθε πρωί στο μπάνιο σου?
Δεν υπάρχει η απάντηση στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στους πομπώδεις προεκλογικούς λόγους, ούτε στους μηχανισμούς προστασίας του νόμου και της τάξης.
Υπάρχει μέσα σου μια μικρή σπίθα που πεθαίνει σιγά σιγά και παγώνεις.
Όταν παγώσεις εντελώς και σβήσει η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Η ανθρωπότητα εξουσιάζεται και εξυπηρετείται από ανθρώπους νεκρούς. Είσαι κι εσύ ένας από αυτούς?

http://www.apenantioxthi.com/

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

Tο «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς», άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»… Καλή διασκέδαση!

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος
Μέσω "Ρεσάλτο"
  Αν δεν συμβεί κάτιτις το απρόοπτον το βράδυ θα απολαύσουμε το ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα – Μειμαράκη. Όπως όλα τα σικέ παιχνίδια που σέβονται τον εαυτό τους θα έχει κι αυτό «κόκκινες κάρτες», φαντεζί τσαλιμάκια χωρίς ουσία πλην όμως απαραίτητα για το αποκοίμισμα της κερκίδας και φυσικά διατεταγμένους κομματικούς κλακαδόρους που αμέσως μετά το ντιμπέιτ θα πάρουν σβάρνα τα τηλεστασίδια για να πανηγυρίσουν την «περήφανη νίκη» του αρχηγού τους.
    Φυσικά στο ντιμπέιτ δεν θα αναδειχτεί τίποτα από τα φλέγοντα. Όπως, για παράδειγμα, ότι αμέσως μετά τις εκλογές και μέχρι το τέλος του χρόνου, εως τον Δεκέμβρη δηλαδή, ο καθημαγμένος ελληνικός λαός θα εξαναγκαστεί – όπως έχουν συμφωνήσει στο Μνημόνιό τους οι κύριοι Τσίπρας και Μειμαρακης – να καταβάλλει11 δισ. ευρώ επιπλέον (!) στον Μινώταυρο της εισοδηματικής και φορολογικής του λεηλασίας: Ανάμεσα σ’ αυτά περί τα... 3 δισ. ευρώ για τον φόρο εισοδήματος, άνω του 1,5 δισ. ευρώ για ΕΝΦΙΑ, άλλα 3 δισ. ευρώ λόγω προκαταβολής φόρου, περισσότερα από 800 εκ. ευρώ λόγω αύξησης του ΦΠΑ, ακόμα 400 εκ. ευρώ οι συνταξιούχοι λόγω των νέων κρατήσεων στις συντάξεις τους κλπ.
    Επίσης θα δούμε ένα ντιμπέιτ όπου μάλλον δεν πρόκειται να εστιάσουν οι δυο «μονομάχοι» σε καίρια σημεία των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει απέναντι σε εγχώριους και ξένους νταβατζήδες, σύμφωνα με τις οποίες  – και όπως καταγράφεται στο Μνημόνιό τους – εντός του Οκτώβρη, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, θα φέρει νέο σφαγιαστικό νόμο για το ασφαλιστικό, νέο αντιδραστικό νόμο για ταεργασιακά και καμιά εκατοστή ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων και εκείνες που θα επιτρέπουν στην Εφορία να δρα κατά τρόπο αντίστοιχο των «λυκόμορφων φορολόγων» της τουρκοκρατίας, μπουκάροντας σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και διενεργώντας επιτόπου κατασχέσεις μετρητών ή ακόμα και οικιακών συσκευών (εφημερίδα «Αγορά», 12/9/2015)…
    Το βάρος οι δυο επίδοξοι πρωθυπουργοί θα το δώσουν αλλού:
    Πρώτον, ο μεν Τσίπρας στην ανάδειξη της «αριστεροσύνης» του, με ατάκες κατά της διαπλοκής, μπόλικη αντιολιγαρχική ρητορεία και κούφια λόγια περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» απέναντι στην οποία ο Μειμαράκης θα αντιπαραθέσει το όραμά του για «ενότητα».
    Αλλά είναι πια πανθομολογούμενο ότι η «αριστεροσύνη» του Τσίπρα έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση σχέση είχε ποτέ το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό και όση σχέση έχουν τα Μνημόνια με τη σωτηρία του τόπου. Για το είδος του καθεστωτικού ρεφορμισμού που υποδύεται την Αριστερά, μια έννοια που ο κ.Τσίπρας φρόντισε να κάνει τα πάντα για την λερώσει και να την δυσφημίσει όσο λίγοι, η λατρεία του συστήματος προς τον κ.Τσίπρα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της «ποιότητάς του».
    Οσο για την «ενότητα» και τη συνεννόηση στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» που επαγγέλλεται ο κ.Μειμαράκης είναι γνωστή: Πρόκειται για τηνενότητα μεταξύ τραπεζιτών, τοκογλύφων, εργολάβων και βιομηχάνων που κάθε φορά βαφτίζουν «εθνικό» το δικό τους ιδιοτελές και ταξικό συμφέρον.Αυτό είναι το συμφέρον και αυτή είναι η ενότητα που στα προηγούμενα 40 χρόνια του δικομματισμού και στον παρόντα χρόνο του νέου διπολισμού η ΝΔ φρόντιζε και φροντίζει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται.
    Δεύτερον, ο Τσίπρας θα θελήσει κι απόψε να εμφανιστεί σαν ο φορέας της«ειλικρίνειας», ο δε Μειμαράκης ως ο κήρυκας της «αλήθειας».
    Αλλά η μεν «ειλικρίνεια» του Τσίπρα είναι θαμμένη στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ, καταπλακωμένη από τα προηγούμενα σκουπίδια της «ειλικρίνειάς του»: Την κατάργηση των Μνημονίων σε ένα νόμο με ένα άρθρο, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, την επιστροφή της 13ης σύνταξης, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τα «εγώ δεν υπογράφω Μνημόνιο» κλπ…
    Η δε «αλήθεια» του κ.Μειμαράκη είναι η αλήθεια των πεπραγμένων του κόμματός του: Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 4 εκατομμύρια φτωχοί, 700.000 υποσιτισμένα παιδιά, μαγκάλια, αγγλικό δίκαιο και η «δικαιοσύνη» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.
    Εκεί, φυσικά, που αναμένεται «μεγάλη σφαγή» καθώς οι φροντιστές των δυο αρχηγών έχουν προετοιμάσει τους δυο μνημονιο-ηγέτες για «οσκαρικές» ερμηνείες είναι ποιος θα παίξει καλύτερα το ρόλο του… «διαπραγματευτή».  
    Ο Τσίπρας θα «πουλήσει» ξανά την γελοιότητα της «7μηνης και 17ωρης» διαπραγμάτευσής του, που κατέληξε σε Μνημόνιο διάρκειας 3 ετών και… 25.000 ωρών. Γιατί; Για να ζητήσει ψήφο ώστε … επαναδιαπραγματευτεί τον Αρμαγεδώνα που ο ιδιος μας έφερε μετά την προηγούμενη δική του διαπραγμάτευση και που, όπως δεσμεύεται σε Μέρκελ, Σόμπλε και Γιούνκερ, θα τον εφαρμόσει κατά γράμμα.
    Ο κ.Μειμαράκης, από την πλευρά του, θέλει να είναι εκείνος ο διαπραγματευτής. Γιατί; Μα για να μας κάνει «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Μόνο που η «επανεκκίνηση» της ΝΔ, του κόμματος που έχει ψηφίσει δυο Μνημόνια και μαζί με το τελευταίο θέλει να έχει εφαρμόσει τρία, μοιάζει πολύ με εκείνη την έρμη την«επανίδρυση του κράτους» που έταζε το κόμμα του κ.Μειμαράκη το 2004 και πάρα πολύ με την «επαναδιαπραγμάτευση» του Σαμαρά το 2012…
    Α, ναι, μην ξεχάσουμε και το «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς», άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»…   
    Κάπως έτσι - υποψιαζόμαστε - θα εξελιχθεί το αποψινό ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα και Μειμαράκη. Επομένως προμηθευτείτε πίτσες, σουβλάκια, μπύρες, ποπ κορν, προμηθευτείτε κουράγιο και υπομονή και καλή σας (μας) διασκέδαση…  

ΠΗΓΗ: enikos

Και που ΄στε... μην χτυπάτε τόσο πολύ τη διαπλοκή γιατί τρέμει και μπορεί να έχουμε σεισμό!


George Pavlopoulos Και μετα το ματς ακολούθησε γεύμα με μενού τον Βασιλοπουλο...

Oι αντιφάσεις και τα ψέματα των μνημονιακών κομμάτων στήνουν τους τελευταίους μήνες την παγίδα για να αποσπάσουν την συναίνεση του ελληνικού λαού στην υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας και του μέλλοντός του.

τα ψέματα ,  οι αντιφάσεις , οι παγίδες και η ελπίδα
 
·          Τα μνημόνια είναι ο μονόδρομος. 
Η αλήθεια: Το πάγωμα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, ο έλεγχος της αλήθειας του και η αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης, και όλα αυτά μονομερώς από έναν κυρίαρχο λαό είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά του και επιβάλλεται από την ανάγκη της επιβίωσής του.
·         Η επάνοδος σε εθνικό νόμισμα θα είναι καταστροφή:  
Η αλήθεια: Το εθνικό νόμισμα είναι εργαλείο στα χέρια μιας κυβέρνησης. Οι κραδασμοί από μία επιστροφή σ’ αυτό μπορούν να ………
αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά από μία κυβέρνηση που θα δράσει με αποφασιστικότητα και ιδιαίτερα κατά την μεταβατική φάση (αναλύεται παρακάτω)
·           Ο κ. Τσίπρας διαπραγματεύτηκε με αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους Έλληνες. 
Η αλήθεια:  Αν ήταν αποφασιστικός θα φρόντιζε να δημιουργήσει εναλλακτικές λύσεις για να ενισχύσει έτσι την διαπραγματευτική του δύναμη. Αν ήταν ειλικρινής,
στο δημοψήφισμα θα έθετε ξεκάθαρα ερωτήματα στον Ελληνικό λαό για να πάρει την έγκρισή του, και δεν θα ξοδευόταν τόσος χρόνος στις μεταξύ μας συζητήσεις για το τι σήμαινε ή δεν σήμαινε το 62% του Όχι.!!
·           Οι αντιφάσεις: 
 «Η  αριστερή πλατφόρμα έριξε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.  κ. Τσίπρας: «από την επόμενη της υπογραφής της συμφωνίας, άρχισα να σκέφτομαι τις εκλογές»
   Όλα τα παραπάνω, οι αντιφάσεις και τα ψέματα των μνημονιακών κομμάτων στήνουν τους τελευταίους μήνες την παγίδα για να αποσπάσουν την συναίνεση του ελληνικού λαού στην υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας και του μέλλοντός του.
  Μπορούμε να αντισταθούμε σ’ όλους εκείνους που προσπαθούν να μας παγιδέψουν, να αλλοιώσουν την βούλησή μας και τον τρόπο που αυτή θα εκφραστεί στις εκλογές;  Η μόνη ελπίδα για να το καταφέρουμε αυτό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να το απελευθερώσουμε από προκαταλήψεις και στερεότυπα, να δώσουμε χρόνο στο καθένα που έχει να μας πει κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε και πιστεύουμε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μόνο έχοντας αποκτήσει ο καθένας μας πολύπλευρη γνώση, μόνο τότε θα έχει την δυνατότητα να πάρει τις αποφάσεις εκείνες που θα είναι προς το δικό του συμφέρον, το προσωπικό του συμφέρον το οποίο αντικειμενικά προσδιορίζεται (ή πρέπει να προσδιορίζεται) και από την οικονομική του κατάσταση και την κοινωνική του θέση.
  Για τους παραπάνω λόγους σας προτρέπω να αφιερώσετε λίγο χρόνο για διαβάσετε και τα παρακάτω:
το ιστορικό της αρχής μιας πορείας και  του προβληματισμού.
 
  Όσοι πιστέψαμε στον αγώνα που είχε ξεκινήσει πριν από λίγα χρόνια, οργανωθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ και ταχθήκαμε σε μία προσπάθεια να πείσουμε τον κόσμο να ακολουθήσει την ελπίδα που ερχόταν. Τον κοιτάξαμε στα μάτια και του είπαμε την αλήθεια ˙  αυτό δηλαδή που πιστεύαμε.
 Και ήρθαν τα αποτελέσματα των  εκλογών του Ιανουαρίου, νοιώσαμε πως δικαιωνόμασταν, πως πραγματικά τώρα κάτι καλό θα άρχιζε  .
 Παρακολουθούσαμε πλέον την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έδινε την μάχη στην Ευρώπη. Κάπου-κάπου αρχίσαμε να κοιταζόμαστε, και στο μυαλό μας άρχιζαν να δημιουργούνται οι πρώτες αμφιβολίες: «στραβά είναι  ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;». Όλες αυτές οι υποψίες πήγαν να διαλυθούν (ή τουλάχιστον μπήκαν στην άκρη), όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την διενέργεια του  δημοψηφίσματος.  Κόντρα στην προπαγάνδα που ενορχηστρωμένη εκπορευόταν από κέντρα στην Ελλάδα και τοεξωτερικό, και με εκφραστές τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ,   η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ανεξάρτητα από πολιτικές θέσεις και απόψεις διακήρυξε ένα βροντερό και περήφανο ΟΧΙ.
  Αυτό το ΟΧΙ κατάφερε ο πρωθυπουργός να το κάνει ΝΑΙ. 
Καταπάτησε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος!  τόσο ο ίδιος όσο και η βουλή που υπερψήφισε για νόμο του κράτους αυτήν την συμφωνία.  Αυτό αποτελεί μία συνταγματική εκτροπή που έχει καταγραφεί και θα κριθεί (όπως συνηθίζουμε να λέμε) από τον ιστορικό του μέλλοντος.
  Για όλους εμάς το σημαντικό και επείγον τώρα, είναι να αξιολογήσουμε την υπάρχουσα κατάσταση, και να πάρουμε ο καθένας μας τις αποφάσεις του. Η απόφαση του καθενός είναι μία συνιστώσα αυτού που θα καταγραφεί σαν αποτέλεσμα στις επερχόμενες εκλογές και θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας, το μέλλον των ίδιων και παιδιών μας.
   Λένε (και είναι αλήθεια) πως στην οικονομία το 50% είναι θέμα ψυχολογίας.
Σκεφτείτε την εθνική ανάταση που κατάφερε να προκαλέσει ο Βαρουφάκης με τον τρόπο (το στυλ αν θέλετε) με το οποίο συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις (ακόμη και αν αυτό προκαλούσε τόσες αντιδράσεις από κάποιους).
Σκεφτείτε την εθνική περηφάνια που νοιώσαμε όταν το βράδυ της Κυριακής του δημοψηφίσματος βλέπαμε τα αποτελέσματα.
Αυτά ήταν υπερφίαλες αντιδράσεις ενός όχλου;
Όχι ήταν η αντίδραση ενός λαού που το προηγούμενο διάστημα ένοιωθε πως τσαλακωνόταν η περηφάνια του. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν πως τέτοια συναισθήματα είναι δυνατόν να αποδειχθούν ικανά από μόνα τους να αποτελέσουν το έναυσμα για έξοδο από μία οικονομική κρίση.
Όταν καταφέρεις να εμφυσήσεις στον νέο την αισιοδοξία, εκείνος δεν θα συνεχίσει να κάθεται στην πολυθρόνα να «κλαίει» την μοίρα του. Θα σηκωθεί, θα βγει από το σπίτι, και με αυτοπεποίθηση   θα ριχθεί να κερδίσει τη ζωή.
Να βρει κάποια δουλειά, να οργώσει το χωράφι του πατέρα του που έχει μείνει «μπαϊρι», θα κάνει σχέδια και θα τολμήσει.
Ο επιχειρηματίας όντας αισιόδοξος πλέον, θα τολμήσει να ξανάξεκινήσει την επιχείρησή του.
Εκείνος που έχει κάποιες αποταμιεύσεις θα τολμήσει να τις επενδύσει, ή να τις καταναλώσει, τονώνοντας έτσι τη Ζήτηση, η οποία στη συνέχεια θα ενεργοποιήσει την παραγωγή, και με τη σειρά της την απασχόληση και το εισόδημα.
 Αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση λοιπόν, που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα της οικονομικής ύφεσης, έχει σαν απαραίτητη προϋπόθεση έναν λαό που θα νοιώθει υπερήφανος και αισιόδοξος.
Αυτήν την περηφάνια και αισιοδοξία έχουν τραυματίσει όλοι αυτοί που έχουν αποδεχθεί και ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο. Προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν γινόταν αλλιώς, πως πρέπει να το δεχθούμε, να δεχθούμε την μοίρα μας, και ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον καταφέρουν οι ίδιοι να μας ξαλαφρώσουν λίγο από τον ζυγό στον οποίο μας έχουν υποβάλει.
Και ίσως καταφέρουν κάτι.
Ξεπουλώντας τα πάντα σε μεγάλες ιδιωτικές πολυεθνικές εταιρίες (ακόμη και ιδιοκτησίας ξένων κρατών) να καταφέρνουμε να βρίσκουμε δουλειά με αποδοχές ίσα-ίσα να χορταίνουμε την πείνα μας.
Στοχεύουν σε ένα μοντέλο «ανάπτυξης» στο οποίο , δεν θα  υπάρχει θέση για την επιβίωση του ελεύθερου μικροεπαγγελματία, του αγρότη, του κτηνοτρόφου, της μικρομεσαίας επιχείρησης,  αλλά κυρίαρχο στοιχείο της θα είναι η ανάπτυξη και επέκταση στη χώρα μας των μεγάλων μονοπωλιακών επιχειρήσεων για τις οποίες μας προετοιμάζουν, για να γίνουμε οι παρίες ενός τέτοιου συστήματος. Και καθώς δημιούργησαν και συντηρούν μέσα μας την απαισιοδοξία,  θεωρούν  πως θα δεχθούμε αυτά τα σχέδιά τους σαν σωτηρία. 
 
 Πρέπει λοιπόν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση, παρά μόνο η υποταγή στα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.
 Ο κ .Τσίπρας αφού μας έσυρε για επτά μήνες, αφού εξαντλήθηκαν τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας και άδειασαν οι τράπεζες, ήρθε στις 13 Ιουλίου να μας πει πως δεν υπήρχε (πλέον) άλλη λύση. Μ’ αυτόν τον τρόπο θέλησε να ακυρώσει κάθε άλλη εναλλακτική λύση.
 Μας είπε πως διαπραγματευόταν χωρίς να έχει φροντίσει για άλλη εναλλακτική λύση.
Αυτό σημαίνει πως στην κυβερνώσα αυτό το εξάμηνο ομάδα των 5-10 ατόμων πρέπει να καταλογισθεί ανικανότητα (έλλειψη προνοητικότητας) ή δόλος (για να καταλήξουμε έτσι σ’ αυτήν την  συμφωνία) ή έλλειψη θάρρους και πυγμής (κρίμα τα εγκώμια…)
 Μας είπε πως η κυβέρνηση «έπεσε από μέσα», ενώ ο ίδιος είχε ομολογήσει (και το είχε εν τω μεταξύ ξεχάσει) πως η ιδέα για προσφυγή σε εκλογές του είχε έρθει ήδη από το πρωϊ της 13ηςΙουλίου.  
 Η έξοδός μας από το Ευρώ και η επαναφορά μας σε εθνικό νόμισμα, ενώ υποδεικνυόταν από πολλούς οικονομολόγους διεθνούς κύρους σαν μία λύση, λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο: 
«δραχμιστές», «κόμματα της δραχμής», κλπ.
Κατάφεραν να μας πείσουν πως με την δραχμή θα οδηγούμασταν στην καταστροφή.
Το κατάφεραν με τους περισσότερους από εμάς, αλλά στο μυαλό ακόμη και αυτών έχει απομείνει και το ίχνος της αλήθειας.
Πως εξηγούνται άλλωστε οι δύο αντιφατικές μεταξύ τους απαντήσεις:
Ερ.: «τι είναι καλύτερο το ευρώ ή η δραχμή;» Απ.: «το Ευρώ!!»,
ΕΡ: «πότε περνούσαμε καλύτερα με τη δραχμή ή τώρα με το Ευρώ;». Απ.: «με τη δραχμή!!».  Αυτά…   ή μας έχουν μπερδέψει λοιπόν ή είμαστε μαζοχιστές!!.
  Ας πούμε όμως και δυο πιο τεκμηριωμένα πράγματα για το νόμισμα.
Όπως μαθαίνει και ο κάθε φοιτητής οικονομικής σχολής στο πρώτο έτος των σπουδών του, κάθε κυβέρνηση για την άσκηση της οικονομικής της πολιτικής, έχει τρείς ομάδες εργαλείων-μέτρων: τα νομισματικά, τα δημοσιονομικά (δημόσια έσοδα κ έξοδα) και τα διοικητικά μέτρα.
Με την ένταξή μας στο Ευρώ παραχωρήσαμε τα νομισματικά μέτρα (καθορισμός της ποσότητας του χρήματος, των επιτοκίων, των συναλλαγματικών ισοτιμιών κλπ) στην ΕΚΤ και τα όργανα της Ευρωζώνης.
  Όλα τα μεγέθη μιας οικονομίας γίνεται προσπάθεια να οδηγηθούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση με την εφαρμογή αυτών των μέσων-εργαλείων. Από αυτά τα μεγέθη τα σημαντικότερα είναι ο πληθωρισμός, το δημοσιονομικό έλλειμμα (ή πλεόνασμα), το δημόσιο χρέος, κλπ. Αυτά ήταν τα «κριτήρια σύγκλισης» τα οποία έπρεπε να ικανοποιεί η Ελλάδα, και αφού μαγειρεύτηκαν μπήκαμε στη ζώνη του Ευρώ.  Θεωρούνταν η επίτευξη αυτών των κριτηρίων απαραίτητη, προκειμένου να είναι ασφαλής τόσο για εμάς όσο και για το σύνολο της Ευρωζώνης η είσοδός μας σ’ αυτήν.
Σήμερα λοιπόν που η ανεργία και τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας, απέχουν τόσο πολύ από τα αντίστοιχα της Ευρωζώνης, και με δεδομένο πως τα νομισματικά εργαλεία (η ποσότητα του χρήματος, και η συναλλαγματική ισοτιμία) κρίνονται άκρως απαραίτητα εργαλεία για τον έλεγχο αυτών των μεγεθών, είναι τόσο εξόφθαλμο πως το ίδια αυτά εργαλεία δεν μπορούν να εφαρμοστούν ταυτόχρονα και χωρίς διαφοροποιήσεις σε δύο τόσο διαφορετικές οικονομίες (πχ της Ελλάδας και της Γερμανίας).
Για τον λόγο αυτό και μόνο, είναι  ξεκάθαρο πως το Ευρώ από τη στιγμή που δεν μπορούμε να το χειριστούμε εμείς οι ίδιοι και να το προσαρμόσουμε στις δικές μας ανάγκες, δεν μπορεί να βοηθήσει την οικονομία μας.
 Με τα παραπάνω οι περισσότεροι ίσως συμφωνούμε. 
Τότε όμως προβάλλονται κάποιοι προβληματισμοί: Εντάξει, καλύτερα να είχαμε μείνει στην δραχμή. Τώρα όμως που είμαστε στο Ευρώ, η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή όπως αλλιώς θέλουμε, το όνομα δεν έχει καμία σημασία) δημιουργεί κινδύνους. Δύο τέτοιοι κίνδυνοι είναι α) μία ανεξέλεγκτη υποτίμηση και πληθωρισμός, β) να έρθουν όλοι που θα κατέχουν Ευρώ (ενώ εμείς όντας πχ στην δραχμή) και να μας αγοράσουν. γ) Η έξοδός μας από την ΕΕ δημιουργεί κινδύνους λόγω της γεωπολιτικής μας θέσης.
Κάποιες στοιχειώδεις απαντήσεις σ’αυτά: 
  Με δεδομένο πως το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (εισαγωγές- εξαγωγές ) είναι περίπου ισοσκελισμένο, αυτό σημαίνει πως το συνάλλαγμα που θα χρειάζεται για την πληρωμή των εισαγωγών θα προέρχεται από τις αντίστοιχες εξαγωγές. Για το λόγο αυτό δεν θα υπάρξουν σημαντικές πιέσεις για υποτίμηση. Ένα ποσοστό μικρής υποτίμησης του νομίσματος θα γίνει. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο. Με την υποτίμηση θα προστατευτεί η εγχώρια παραγωγή (καθώς τα αντίστοιχα εισαγόμενα θα γίνουν ακριβότερα) και θα ευνοηθούν οι εξαγωγές (καθώς τα ελληνικά προϊόντα θα γίνουν φθηνότερα στους ξένους καταναλωτές).
 
 Και ο κίνδυνος να μας αγοράσουν: 
Εδώ είναι που θα πρέπει να εφαρμοστούν τα διοικητικά-δημοσιονομικά μέτρα:  Όσοι θα εισάγουν ξανά τα Ευρώ τους, μετά την λήξη προθεσμίας που θα πρέπει να δοθεί για την μετατροπή σε εθνικό νόμισμα, να υποχρεωθούν να πληρώσουν τόσο φόρο, ο οποίος να εκμηδενίσει το όφελος που θα αποπειραθούν να αποκομίσουν εις βάρος όλων των  υπολοίπων.
 Η έξοδός μας από την ευρωζώνη δεν σημαίνει έξοδο από την ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση). Οι μισές περίπου χώρες της ΕΕ είναι εκτός του Ευρώ. Δεν θέλησαν να μπουν στο Ευρώ. Την παραμονή μας λοιπόν στην ΕΕ δεν μπορεί κανείς να την αμφισβητήσει.
 
 Μας τρομοκρατούν με την υποτίμηση σε περίπτωση εφαρμογής εθνικού νομίσματος, ενώ ήδη έχουν προχωρήσει σε εσωτερική υποτίμηση, και αυτή θα συνεχιστεί: μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις και σκοπεύουν να το συνεχίσουν. Η επιβολή της βαριάς φορολογίας στην ακίνητη περιουσία ( ΕΝΦΙΑ) οδήγησε μεταξύ των άλλων και στην μείωση της εμπορικής της αξίας. Ήδη καταφθάνουν οι ξένοι και αγοράζουν κτίρια και εκτάσεις.
 
  Το περιμέναμε πριν ακόμη από τις εκλογές του Ιανουαρίου πως η αντίδραση του συστήματος θα ήταν λυσσαλέα. Στο εσωτερικό όμως εκδηλώθηκε μ’ έναν τρόπο ύπουλο. Επιστρατεύτηκαν τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ, τους εκπαίδευσαν στον Καναδάκαι τους ανέθεσαν την αποστολή τους: Να διασπείρουν  το φόβο, να προσπαθούν να αποδομήσουν   την προσωπικότητα εκείνων των στελεχών της κυβέρνησης που προέβαλλαν αντίσταση στις πιέσεις των δανειστών.
 Οι προθέσεις αυτής της κυβερνώσας ομάδας, φάνηκαν από τον τρόπο που αντιμετώπιζε τους διαφωνούντες, αυτούς που αντιδρούσαν στις διαφαινόμενες μεθοδεύσεις της. Αυτούς δηλαδή που επεσήμαιναν τις εκτροπές της από τις βασικές αρχές και το πρόγραμμα με το οποίο ο λαός είχε δώσει σ’ αυτήν την παράταξη την εξουσία.
  Στην αρχή ανεχόταν και σιωπούσε, όταν τα  παπαγαλάκια στα ΜΜΕ  φώναζαν: «Ο κόσμος ψήφισε  Τσίπρα όχι ΣΥΡΙΖΑ» ,«διώξτε τα αριστερά βαρίδια», κλπ.
 Στη συνέχεια προχώρησαν και οι ίδιοι σε χαρακτηρισμούς: ήταν «παιδαριώδης συμπεριφορά»   κάθε προσπάθεια της προέδρου της βουλής που απαιτούσε τον σεβασμό στο Σύνταγμα και τον κανονισμό της Βουλής.
Και για να μην μακρηγορώ και σ’ αυτό το θέμα, καλώ τον καθένα σας να σκεφτεί, ας προσπαθήσει να βρει ένα λάθος της προέδρου της Βουλής κατά την άσκηση των καθηκόντων της. Με όσους έχω αντιπαρατεθεί σ’ αυτό το θέμα δεν είχαν να της προσάψουν τίποτε άλλο εκτός από το (ομολογουμένως) ανεπιτήδευτο και αυστηρό ύφος της. Και σ’ αυτό το σημείο προκαλώ οποιοδήποτε συνάδελφο νομικό να με διαψεύσει σε κάτι.
  Ας μας απαντήσουν οι του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, γιατί οι βουλευτές τους δεν εμφανιζόντουσαν στις συνεδριάσεις της Βουλής τις τελευταίες ημέρες έτσι ώστε η ολομέλεια με τις αποφάσεις της να επικυρώσει τα πορίσματα των επιτροπών: 
·         για την αλήθεια του Δημόσιου χρέους
·         για τις πολεμικές επανορθώσεις
Η απόφαση της διαφοροποίησης
·          Επειδή είμαστε από αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει και που μας οδηγούν.
·          Επειδή έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε την φάση της «άρνησης» (είναι κατά τους ψυχολόγους, η πρώτη φάση την οποία διέρχεται ό άνθρωπος όταν τον βρει κάτι κακό), έχουμε καταλάβει τι μας έχει βρει, και προχωρήσαμε στην φάση της αντίδρασης.
·           Επειδή σ’ όλη μας τη ζωή έχουμε μάθει να κοιτάζουμε τους συνανθρώπους μας στα μάτια, και τώρα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να τους λέμε πως όλα πάνε καλά.
Έχουμε συμπαραταχθεί στην Λαϊκή Ενότητα, και σας καλούμε να δημιουργήσουμε μία ισχυρή παρουσία στην επόμενη βουλή, η οποία θα αποτελεί την μοναδική δύναμη που θα εκφράζει και θα υποστηρίζει το ΟΧΙ που  τόσο αποφασιστικά και πέρα από πολιτικές διαφοροποιήσεις βροντοφώναξε ο λαός μας.
Γιώργος  Λ. Σπανός
 υποψήφιος με τη Λαϊκή Ενότητα
 στην Πιερία