ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ

Κυριακή 17 Μαρτίου 2013

Πολιτική – Τράπεζες – ΜΜΕ: Το τρίγωνο της διαφθοράς



Γράφει η Θάλεια Χούντα 

Αποτελεί σχεδόν καθημερινό θέμα τα τελευταία χρόνια η σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τις τράπεζες και τους επιχειρηματίες που ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έχουν αποκαλυφθεί πάρα πολλά, όμως ακόμη όλοι κάθονται στις καρέκλες τους και ακόμη απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.


Ένα πολύ μεγάλο ποσό αρκετών δις ευρώ αντί να διατεθεί για ελάφρυνση της κοινωνίας, έχει διατεθεί για την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Έχει επισήμως παρουσιαστεί, σαν το μείζον θέμα του σήμερα που άπτεται της ίδιας της ύπαρξής μας. Ο κόσμος που είναι άνεργος, άστεγος και δεν έχει να θρέψει τα παιδιά του δεν τους αφορά.


Τα πράγματα είναι απλά: Οι τράπεζες ιδρύθηκαν, για να αποταμιεύει ο κόσμος τα χρήματά του. Κάποια στιγμή και χάριν της τοκοφορίας που χορηγούσαν, στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα οι τράπεζες επένδυαν τα χρήματά μας. Κάποια άλλη στιγμή οι τράπεζες δάνειζαν με τα χρήματά μας και πάλι χάριν της τοκοφορίας αλλά τώρα αυτής που εισέπρατταν. Θεσπίστηκαν νόμοι για την λειτουργία των τραπεζών και υπάρχουν κρατικές και ιδιωτικές τράπεζες.


Τα ερωτήματα είναι επίσης απλά: Ποιος υποχρέωσε τις ιδιωτικές τράπεζες να εμπλακούν στο κρατικό παιχνίδι με τα ομόλογα; Ποιος υποχρέωσε τις ιδιωτικές τράπεζες να χορηγούν ανέλεγκτα δάνεια και πιστωτικές κάρτες; Από πότε το κράτος έγινε συνεταίρος των ιδιωτικών τραπεζών; Πότε και γιατί σταμάτησαν οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί να κάνουν την δουλειά τους; Τι συμβαίνει με τις αγοραπωλησίες τραπεζών, που ίσως η υπόθεση Κοσκωτά να μην είναι τίποτα μπροστά τους; Σε ποιους ανήκουν, κυριολεκτικά, οι ιδιωτικές τράπεζες; Τα ίδια αυτά πρόσωπα έχουν σχέση με επιχειρήσεις που παίρνουν τα δημόσια έργα; Τα ίδια αυτά πρόσωπα έχουν στην κατοχή τους ΜΜΕ; Τα ίδια αυτά πρόσωπα τι σχέση έχουν με τους πολιτικούς και οι τελευταίοι τι ψηφίζουν;


Όπως όλοι μας έτσι και αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο και οι ευθύνες θα αποδοθούν προσωπικά και αναλόγως του τι έκαναν και τι δεν έκαναν.


Απάντηση δεν περιμένουμε, την αλήθεια πλέον την γνωρίζουμε γιατί την βιώνουμε και περιμένουμε από την Δικαιοσύνη να πράξει το καθήκον της. Βέβαια, θα πρέπει και αυτή να κάνει την συνεχή αυτοκριτική και την συνεχή αυτοκάθαρσή της, για να μην παρατηρούνται φαινόμενα που προκαλούν δημόσιες αντιδράσεις ή αφήνουν υπονοούμενα.


Και μία απλή πράξη που μπορούμε να κάνουμε όλοι μας, για να καταδειχθεί η σκευωρία και να καταρρεύσει το όποιο επιχείρημά τους: Αν όλοι αύριο το πρωί πάμε στις τράπεζες και κάνουμε ανάληψη την όποια κατάθεσή μας, τι θα μας πουν; Ότι δεν έχουν τα χρήματά μας; Θα πρέπει να μας τα δώσουν. Τότε φαντάζεστε τι θα γίνει;


Αυτές είναι σήμερα οι ιδιωτικές τράπεζες που έχουν γίνει μέρος του συστήματος και έχουν ξεφύγει της αποστολής τους, στραγγαλίζοντας τον κόσμο και συγκεντρώνοντας την ιδιωτική περιουσία. Έτσι δεν είναι π.χ. κύριε Νανόπουλε της Eurobank ή κύριε Προβόπουλε που ελέγχεις το τραπεζικό σύστημα; Έτσι δεν είναι κύριε καναλάρχη ή εκδότη που επιλέγεις την είδηση και τον τρόπο ενημέρωσης; Έτσι δεν είναι κύριε βουλευτή που ψηφίζεις τις μεταβιβάσεις και που ανέχεσαι την κατάσταση της κοινωνίας;
Το μόνο που ζητάμε, είναι η εφαρμογή των νόμων προς κάθε κατεύθυνση. Δεν μπορεί συνολικά και δεν είναι τόσο δύσκολο να γίνει.



Η εφαρμογή του Σχεδίου Δ΄ άρχισε




restart


Με καζάνι σε βρασμό μοιάζει αυτήν την εποχή η Κομισιόν. Οι εκλογές στην Ιταλία ανέδειξαν αυτό που επιμελώς έκρυβαν εδώ και καιρό οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών και συγκάλυπταν οι ηγέτες των σκληροπυρηνικών χωρών της ευρωζώνης, παρ’ ότι όλος ο πλανήτης βοούσε: η ζώνη του ευρώ έχει στην ουσία μοιραστεί στα δύο: στον φτωχό Νότο και στον ευκατάστατο Βορρά, ο οποίος όμως – και αυτός! – απειλείται με αναζωπύρωση της κρίσης και κοινωνική αναταραχή.
Μάταια η ομάδα του επιτρόπου Όλι Ρεν προσπαθούσε με πλασματικά στοιχεία και υπεραισιόδοξες προβλέψεις να καλύψει τη βαθιά κρίση που προκλήθηκε με ανεξέλεγκτα πακέτα λιτότητας, τα οποία σκοπό είχαν να διαλύσουν τη μεσαία τάξη σε χώρες όπως η Ελλάδα και να την καταστήσουν πρόσφορη για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που ζητούν φθηνά εργατικά χέρια εντός της ευρωζώνης.
Άλλωστε η υλοποίηση της «τρίτης φάσης» του σχεδίου αυτού άρχισε να φαίνεται με τις πομπώδεις εξαγγελίες εταιρειών που θέλουν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και για τις οποίες πανηγυρίζει αυτές τις μέρες το Μαξίμου.
Πίσω απ’ όλα αυτά όμως παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος. Το Σχέδιο Δ’, που είναι το τελευταίο. Δηλαδή η υφαρπαγή της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, του κρατικού πλούτου και βέβαια των υδρογονανθράκων.Βιάζονται
Είχαμε γράψει εγκαίρως, εδώ και δυόμισι χρόνια (!), ότι πίσω από τα προσωπεία των υπαλλήλων της τρόικας, και ιδιαίτερα αυτών που μένουν μόνιμα στη χώρα μας, εξυπηρετούνται συμφέροντα αρπακτικά («επενδυτικά» τα αποκαλεί η κυβέρνηση), που θέλουν να εισχωρήσουν όχι μόνο στον τραπεζικό τομέα, αλλά και στις ιδιωτικοποιήσεις. Σιγά – σιγά το κουβάρι έχει σχεδόν ολόκληρο ξετυλιχθεί.
Ο στόχος τώρα είναι οι ιδιωτικοποιήσεις να περάσουν στη διαχείριση των εμπειρογνωμόνων των δανειστών, ώστε να τρέξουν – υποτίθεται – πιο γρήγορα και να μπουν στα ταμεία του κράτους έσοδα για να αποφευχθούν νέα μέτρα.
Στην ουσία οι τροϊκανοί βιάζονται, πριν σκάσει – με απρόβλεπτες συνέπειες – η φούσκα ωραιοποιημένης εικόνας ανάκαμψης της οικονομίας, της υποτιθέμενης «ανάπτυξης» και πιστοποιηθεί η αποτυχία σε όλους τους στόχους του προγράμματος λιτότητας, να ολοκληρώσουν τη δέσμευση της εθνικής περιουσίας, όπως έχουν δεσμεύσει άλλωστε όλους τους άλλους τομείς της οικονομίας. Δεν είναι βέβαια τυχαία η αναφορά του Ολάντ σε ενιαία ευρωπαϊκή ΑΟΖ, η οποία φυσικά θα συμπεριλαμβάνει τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.
Ήδη, άλλωστε, όπως θα δείτε στο επόμενο δισέλιδο, το μνημόνιο της Κύπρου πάει να μετατραπεί σε δέσμευση των ενεργειακών πόρων της για την αποπληρωμή του χρέους – μια λογική απολύτως πανομοιότυπη με αυτήν που εφαρμόζεται στην Ελλάδα με τη δέσμευση όλων των περιουσιακών μας στοιχείων.
Έτσι, μετά τις ΗΠΑ και την Τουρκία, και οι Ευρωπαίοι τρέχουν να πάρουν μερίδιο από τον ενεργειακό πλούτο που εκτιμάται ότι βρίσκεται στο ελληνικό υπέδαφος. Καθώς μάλιστα η κρίση στην Ευρώπη επιδεινώνεται και η Ιταλία απειλεί την πολιτική νιρβάνα της ευρωζώνης προκαλώντας ανησυχία και αβεβαιότητα, οι παρασκηνιακές πιέσεις προς την Ελλάδα θα γίνουν πιο ασφυκτικές.
Εξ άλλου η χώρα μας είναι επίσης παράγοντας αβεβαιότητας, αφού η καλπάζουσα ανεργία και η απόλυτη έλλειψη ρευστότητας στα νοικοκυριά και το σύνολο της οικονομίας δείχνουν ότι το οικοδόμημα δεν θα αντέξει άλλο, καθώς μάλιστα – αργά ή γρήγορα – θα αρχίσουν να συζητούνται νέα δυσβάστακτα μέτρα.
Νέο πακέτο
Σε έναν χρόνο από τώρα οι αγορές θα αρχίσουν να συζητούν για την ανάγκη νέου πακέτου χρηματοδότησης της Ελλάδας σε συνδυασμό με νέο «κούρεμα» του χρέους. Όμως κανείς στην ευρωζώνη – και ιδιαίτερα η Γερμανία – δεν έχει τη διάθεση να βάλει το χέρι στην τσέπη, κι ας γνώριζαν εξαρχής ότι θα χρειαστεί και νέο δάνειο.
Έτσι, εδώ και μήνες συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία πρέπει να σπρωχθούν πάλι προς τις αγορές. Όμως, ενώ στην περίπτωση της Ιρλανδίας κάτι τέτοιο φαντάζει εφικτό, για τη χώρα μας, και λιγότερο για την Πορτογαλία, μια επιστροφή στις αγορές το 2014, όπως επιθυμούν οι δανειστές, είναι ανέφικτη. Παρ’ όλα αυτά οι «εταίροι» επιμένουν να δείχνουν μια ωραιοποιημένη εικόνα περί επιστροφής στην ανάπτυξη του χρόνου, όπως και ότι σταδιακά ανακτάται η εμπιστοσύνη των επενδυτών και των αγορών.
Όμως η χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει από την ύφεση χωρίς κονδύλια για την ανάπτυξη – για τα οποία όμως όλοι κάνουν το… παγώνι. Δυστυχώς, το πογκρόμ περικοπών θα συνεχιστεί με τις υφαρπαγές μισθών και συντάξεων εάν κάποιος χρωστάει στο Δημόσιο. Το «κοινωνικό» πρόσωπο της τρόικας φαίνεται και στις πιέσεις των τροϊκανών για πλειστηριασμούς όλων των ειδών, τη δημιουργία εισπρακτικών εταιρειών ειδικά για χρέη προς το Δημόσιο και τη φυλάκιση για μικροποσά.
Με άλλα λόγια, παρά τις επικοινωνιακές κορώνες συμπάθειας και αλληλεγγύης για τις θυσίες του ελληνικού λαού, οι οποίες αναγνωρίζονται λεκτικά από τους εταίρους, επί της ουσίας το πρόγραμμα σκληραίνει συνεχώς θέτοντας σοβαρά ερωτήματα για τη βιωσιμότητα και της κυβέρνησης και του ίδιου του προγράμματος και, κυρίως, της ελληνικής κοινωνίας…
Η νέα Ξενοκρατία
Ενώ η ελληνική τρικομματική κυβέρνηση, προσδεδεμένη στο γερμανικό άρμα, αδυνατεί να διαχειριστεί την τύχη της χώρας και καταφεύγει σε επικοινωνιακά τρικ περί επενδύσεων, ανάπτυξης και ανάκαμψης, όλοι οι στόχοι του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής τινάζονται στον αέρα. Οι κυρίαρχοι της ευρωζώνης Γερμανοί, απρόθυμοι να ξαναβάλουν το χέρι στην τσέπη, ακολουθούν κλασικές αποικιοκρατικές μεθόδους: σπεύδουν να βάλουν στο χέρι το σύνολο του ελληνικού πλούτου ώστε να πάρουν τις μεγαλύτερες δυνατές διασφαλίσεις έναντι των δανείων.
Η Ελλάδα, με 25% ύφεση και δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον, βλέπει τον εθνικό της πλούτο να υποθηκεύεται και μελλοντικούς πόρους – τη μόνη εγγύηση για πραγματική ανάπτυξη – να περνούν στα χέρια των δανειστών της.
Οι εποχές της απροκάλυπτης Ξενοκρατίας και της υποτέλειας επανέρχονται, ύστερα από ένα ιστορικό «διάλειμμα» δεκαετιών, με ευρωπαϊκό μανδύα αυτή τη φορά. Μια χώρα του Τρίτου Κόσμου, που γίνεται αποικία για να μείνει, τυπικά, στον Πρώτο. Αυτή η αντίφαση δεν είναι βιώσιμη…
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ


Read more: http://tolimeri.blogspot.com/#ixzz2NmGBuBRb

Στραγγαλίζουν την Κύπρο, για να διώξουν το ρώσικο χρήμα


Κούρεψαν τις καταθέσεις, αυξάνουν τη φορολογία στις επιχειρήσεις. Ακυρώνεται ο ρόλος της ως διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο. Κακό "προηγούμενο" για Ελλάδα


Στραγγαλίζουν την Κύπρο, για να διώξουν το ρώσικο χρήμα
Με μια πρωτόγνωρη απόφαση, οι Ευρωπαίοι επέβαλαν κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο, αύξηση της φορολογίας επιχειρήσεων και φορολόγηση τόκων καταθέσεων. Μ' αυτόν το τρόπο "βάζουν χέρι" στο ρώσικο χρήμα και αποδυναμώνουν-καταργούν τον ρόλο της  Μεγαλονήσου ως παγκόσμιας εμβέλειας κέντρο διακίνησης κεφαλαίων.  Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, "παράπλευρες απώλειες" υφίστανται οι Κύπριοι και άλλοι καταθέστες. Οι καταθέσεις άνω των 100.000 "κουρεύονται" κατά 9,9% και τα μικρότερα ποσά κατά 6,7%. Η απόφαση του Eurogroup προκάλεσε πανικό στην Κύπρο, όπου χιλιάδες έσπευσαν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Το σύστημα όμως δεν λειτουργούσε, καθώς με εντολή της κυβέρνησης όλα τα αποθεματικά έχουν δεσμευτεί.
 Πρόκειται για απόφαση που δυναμιτίζει την ασφάλεια καταθετών και καταθέσεων σε χώρα-μέλος της Ευρωζώνης και δημιουργεί "κακό προηγούμενο", αυξάνοντας την αβεβαιότητα για τις τοποθετήσεις κεφαλαίων. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν  δημοσίευμα του Sofokleousin.gr, που είχε αποκαλύψει ότι το Διευθυντήριο των Βρυξελλών ετοιμάζει κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο, έχοντας στο στόχαστρο το ρώσικο χρήμα (μαύρο" και καθαρό), που είχε καταστήσει την Κύπρο ορμητήριο του ("πλυντήριο" υποστηρίζουν οι Ευρωπαίοι) και παγκόσμιο κέντρο διακίνησης κεφαλαίων.
Σημειώνεται ότι οι συνολικές καταθέσεις Ρώσων και ρωσικών επιχειρήσεων σε κυπριακές τράπεζες είναι περίπου 18 δισ. ευρώ. Θα υποστούν λοιπόν ζημία 1,8 δισ. ευρώ και οι αντιδράσεις από ρωσικής πλευράς θα είναι ανπόφευκτες. Αναμένεται φυγή ρωσικών κεφαλαίων από την Κύπρο, που θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση της κυπριακής οικονομίας.
Εμμεσες συνέπειες θα υπάρξουν για τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική οικονομία.  Καταθέσεις σε καταστήματα κυπριακών τραπεζών επί ελληνικού εδάφουςδεν θα θιγούν. Εντούτοις η απόφαση ανοίγει κερκόπορτα και θέτει εν αμφιβόλω την ασφάλεια τους σε χώρες που θα χρειαστούν νέο κούρεμα.
Υπό αυτό το πρίσμα η Ελλάδα βρίσκεται πάλι επί ξυρού ακμής, καθώς η τελευταία συμφωνία για τη χώρα προβλέπει νέο κούρεμα του χρέους σε δεύτερη φάση και συνεπώς όταν θα έρθει η ώρα αυτή όλα είναι πλέον ανοιχτά. Παράλληλα η ελληνική κυβέρνηση παίρνει το μήνυμα ότι η τρόικα και ιδιαίτερα η Γερμανία δεν πρόκειται να κάνουν πίσω από τις απαιτήσεις τους και πως πάντα υπάρχει και ο πιο σκληρός δρόμος...
Με έκτακτη απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής σταθερότητας τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα εντάσσονται κάτω από την ομπρέλα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, προκειμένου να συνεχιστεί η ομαλή και εύρυθμη λειτουργίας τους και να υπάρξει εγγύηση των καταθέσεων που διαχειρίζονται.
Στην Κύπρο καταθέτες αποσύρουν λεφτά με κάθε τρόπο αν και έχει τεθεί όριο €800 στις αναλήψεις και έχουν δεσμευτεί οι καταθέσεις άνω των €100,000 που αποτελούν το όριο για το κούρεμα του 10%.

Ενέδωσε ο Αναστασιάδης
Σύμφωνα με την απόφαση διάσωσης οι καταθέτες θα συνεισφέρουν 5,8 δισ. στη διάσωση της χώρας από τα 10 δισ. του συνόλου του πακέτου
Με την απόφαση αυτή ακυρώνεται ντε φάκτο ο ρόλος της Κύπρου ως χρηματοοικονομικό κέντρο για τις εκτός ΕΕ χώρες και η κομβική της θέση ανάμεσα σε Ρωσία και Μέση Ανατολή. Η Λευκωσία αναγκάστηκε, κάτω από άγνωστες μέχρι στιγμής συνθήκες να συμφωνήσει με την πρόταση της ΕΕ, την οποία διέψευδε μέχρι χθες.
Μιλώντας στο ΡΙΚ, ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ.Στυλιανίδης υπογράμμισε ότι δεν υπάρχει λόγος για πανικό.
Ο κ. Άσμουσεν της ΕΚΤ είχε προσθέσει στη συνέντευξη Τύπου πως αναμένει από την Κύπρο να κυρώσει σε νόμο τη φορολόγηση πριν από την ερχόμενη Τρίτη, όταν θα ξαναλειτουργήσουν οι τράπεζες στη χώρα μετά την αργία της Καθαρής Δευτέρας.
Ήδη έχουν γίνει κινήσεις για να παγώσουν οι καταθέσεις που υπερβαίνουν το όριο για την υψηλή φορολόγηση, όμως τα υπόλοιπα ποσά «θα είναι διαθέσιμα χωρίς περιορισμούς», επεσήμανε ο Άσμουσεν.
Στο κείμενό της για τη συμφωνία, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μας έπιασαν στον ύπνο», η ιστοσελίδα του «Sigma Live» αναφέρει ότι η Λευκωσία δέχθηκε τους όρους «υπό την απειλή κλεισίματος τραπεζών».
Χαρακτηρίζοντας οδυνηρή τη συμφωνία, το «Sigma» επικαλείται πηγές από τις Βρυξέλλες που κάνουν λόγο για βραδιά θρίλερ με ρήξεις και εμπλοκές, ενώ η κυπριακή αντιπροσωπεία προειδοποίησε ακόμα και για αποχώρηση από τις διαπραγματεύσεις.
«Σοκ και δέος στην Κύπρο από την απόφαση του Eurogroup» τιτλοφορεί στην ιστοσελίδα του «ο Φιλελεύθερος» το κείμενο για τη συμφωνία επί του κυπριακού πακέτο, μιλώντας για απόφαση «που δεν έχει προηγούμενο» σε ευρωπαϊκό επίπεδο.


Read more: http://tolimeri.blogspot.com/#ixzz2NmFNi4zS

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΛΑΜΟΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ (καλά ρε σε όλους τους προδότες copy paste έχουν κάνει τους λόγους τους οι επικυρίαρχοι???)


( σχόλιο seekandfound: Την Τρίτη θα είχατε άτακτη χρεοκοπία; Βρε ποιον μου θυμίζει. Είμαι σίγουρος πως κι εσάς σας θυμίζει κάποιον.)


(οι επισημάνσεις με κόκκινο)
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, προέβη σήμερα, Σάββατο, στην ακόλουθη δήλωση σχετικά με τις αποφάσεις που λήφθηκαν στο Eurogroup για στήριξη της κυπριακής οικονομίας.
«Είναι καλά γνωστό ότι η βαθιά οικονομική κρίση και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία περιήλθαμε ως χώρα δεν προέκυψε τις τελευταίες 15 μέρες που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση του τόπου.
Η ίδια έκτακτη ανάγκη και η κρισιμότητα των στιγμών δεν μου επιτρέπουν, όπως και δεν επιτρέπουν σε κανένα, να μπούμε στη λογική της επίρριψης ευθυνών.
Με την έκτακτη σύγκληση του Eurogroup βρεθήκαμε αντιμέτωποι με προηλειμμένες αποφάσεις και τετελεσμένα τα οποία μας έθεταν ενώπιον των ακολούθων διλημμάτων:
Είτε την Τρίτη 19 Μαρτίου να επιλέξουμε το καταστροφικό σενάριο της άτακτης χρεοκοπίας, είτε το σενάριο μιας επώδυνης αλλά ελεγχόμενης διαχείρισης της κρίσης, που θα θέτει οριστικό τέρμα στην αβεβαιότητα και θα αποτελέσει την αφετήρια επανεκκίνησης της οικονομίας μας.
Τυχόν επιλογή του καταστροφικού σεναρίου θα είχε τις ακόλουθες συνέπειες:
1. Την Τρίτη 19 Μαρτίου, αμέσως μετά την αργία του τριημέρου, η μια εκ των δυο τραπεζών που διέρχονται κρίση θα τερμάτιζε τις εργασίες της, αφού η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με ειλημμένη απόφασή της, θα τερμάτισε την ίδια μέρα την παροχή ρευστότητας. Η δεύτερη τράπεζα θα ανέστελλε τις εργασίες της, ενώ ούτε αυτή θα μπορούσε να αποφύγει την κατάρρευση. Ένα τέτοιο φαινόμενο θα οδηγούσε, από τη μια στιγμή στην άλλη, 8,000 οικογένειες στην ανεργία.
2. Το κράτος θα ήταν υποχρεωμένο να αποζημιώσει τους καταθέτες, ανταποκρινόμενο στην υποχρέωση του έναντι των εγγυημένων καταθέσεων. Το κεφάλαιο που θα απαιτηθεί σε μια τέτοια περίπτωση θα ανέλθει στα 30 περίπου δισεκατομμύρια Ευρώ, πόσο που θα αδυνατούσε να καταβάλει.
3. Ανάλογο ποσό, που αντιστοιχεί στις καταθέσεις χιλιάδων καταθετών για καταθέσεις άνω των 100,000 Ευρώ, θα οδηγείτο σε ένα φαύλο κύκλο εκκαθάρισης περιουσιακών στοιχείων, με τους εν λόγω καταθέτες να υφίστανται ζημιές πέραν του 60%.
4. Μια τέτοια ανεξέλεγκτη κατάσταση θα συμπαρέσυρε σε κατάρρευση ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα με όλα τα συνεπακόλουθα.
5. Χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, άλλα και άλλες επιχειρήσεις θα οδηγούνταν στη χρεοκοπία λόγω της αδυναμίας να ανταποκριθούν στις εμπορικές τους συναλλαγές.
Ως συνέπεια των πιο πάνω, ο τομέας των υπηρεσιών θα οδηγείτο σε πλήρη κατάρρευση με ενδεχόμενη έξοδο από το Ευρώ, Αυτό, πέραν των εθνικής αποδυνάμωσης της Κύπρου, θα οδηγούσε σε υποτίμηση του νομίσματος τουλάχιστον κατά 40%.
Η δεύτερη επιλογή ήταν η ελεγχόμενη διαχείριση της κρίσης, μέσα από τις αποφάσεις που ελήφθησαν και συνοψίζονται ως ακολούθως:
1. Εξασφάλιση της ρευστότητας των τραπεζών και η διάσωση του τραπεζικού συστήματος μέσα από την ανακεφαλαιοποίηση τους.
2. Διάσωση 8,000 θέσεων εργασίας από τον τραπεζικό τομέα και χιλιάδων άλλων που θα χάνονταν σαν συνεπακόλουθο της μη συνέχισης των εργασιών των τραπεζών.
3. Διάσωση του συνόλου των καταθέσεων, με την μια και μόνη ανταλλαγή μικρού ποσοστού των αποταμιεύσεων με μετοχές των δυο τραπεζών. Επί του παρόντος, οι μετοχές αυτές δεν αποδίδουν την πλήρη αξία, άλλα με την ανάκαμψη της οικονομίας θα ανταποδώσουν το μέγιστο αν όχι το σύνολο των αποκοπών.
4. Η επιλογή αυτή οδηγεί σε δραστική μείωση του δημόσιου χρέους, το καθιστά διαχειρίσιμο και βιώσιμο και απαλλάσσει τις επόμενες γενιές από τα βάρη της αποπληρωμής του.
5. Διασώζει τα ταμεία πρόνοιας και συντάξεων και αποτρέπει τη λήψη άλλων σκληρών μέτρων όπως οι μειώσεις μισθών και συντάξεων που τέθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
6. Δεν προκαλεί νέα ύφεση και αποτρέπει τον κίνδυνο του φαύλου κύκλου ενός δεύτερου μνημονίου.
Δεν ωραιοποιούμε την κατάσταση. Η λύση που επιλέξαμε μπορεί να είναι επώδυνη, όμως ήταν η μοναδική που θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς περιπέτειες. Είναι μια απόφαση που οδηγεί στην ιστορική και οριστική διάσωση της οικονομίας μας. Τις επόμενες ώρες θα κληθούμε όλοι μας να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αύριο θα απευθύνω διάγγελμα στον κυπριακό λαό».
Πηγή: http://www.spirospero.gr/index.php/diethni/43623-anastasiadis-tin-triti-tha-eixame-atakti-xreokopia


Read more: http://tolimeri.blogspot.com/#ixzz2NmF9JuYt

ΟΡΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ ΣΤΟ BLOG ΕΔΩ ΠΙΕΡΙΑ



 Η διαφήμιση στο blog περιλαμβάνει:
1.      Σταθερό banner στο χώρο των διαφημίσεων με σύνδεσμο (link) σε υπάρχουσα ιστοσελίδα της διαφημιζόμενης εταιρείας ή επιχείρησης.
2.      Δημοσίευση της κάρτας, φωτογραφικού ή όποιου άλλου υλικού της προτίμησης του διαφημιζόμενου (π.χ. προσφορές σε είδη, εποχιακές εκπτώσεις, νέα της επιχείρησης κλπ) στην κεντρική σελίδα του blog δύο (2) προκαθορισμένες ημέρες εβδομαδιαίως.
3.      Αυτόματη ανακατεύθυνση της δημοσίευσης της διαφημιζόμενης εταιρείας ή επιχείρησης στο facebook, twitter και google+1.
4.      Διατήρηση του δικαιώματος του διαφημιζόμενου για τροποποίηση του περιεχομένου της διαφήμισης ή για νέες προτάσεις προβολής καθ’ όλη τη χρονική διάρκεια της συνεργασίας με το blog.
5.      Προέγκριση του προβαλλόμενου υλικού από τον διαφημιζόμενο και δημοσίευση του υλικού, έπειτα από τη σύμφωνη γνώμη του, μία (1) εβδομάδα μετά τη συμφωνία, για την επεξεργασία του υλικού και την οριστικοποίησή του.
6.      Έναρξη της προβολής έπειτα από την οικονομική τακτοποίηση της συμφωνίας.

Σ



ΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
ΤΗΛ.: 6947627333 & Email:edopieria@gmail.com
Ιωάννης Μυστακίδης, Υπεύθυνος και Διαχειριστής του Blog.

Ομάδα του Blog Εδώ Πιερία.

Σημαίνοντα και σημαινόμενα



Η απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, πριν από ένα περίπου μήνα, να εγκαταλείψει το σφυροδρέπανο στο πλαίσιο του «εκσυγχρονισμού» του και στην θέση του να χρησιμοποιήσει ως έμβλημα ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο αντιπροσωπεύει την ευρωπαϊκή αριστερά, δεν αφορά απλώς τη λειτουργία ενός σχετικά αυτόνομου σημείου. Το έμβλημα έχει σημασία γι’ αυτό που θέλει να εκφράζει, μεταφέρει ένα συγκεκριμένο νόημα.Αυτό το έμβλημα, το σφυροδρέπανο, από μόνο του δεν θα είχε καμία σημασία, αλλά μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης συμπυκνώνει αγώνες και οράματα ενός αιώνα και παραπάνω κι αποκτά τη συγκεκριμένη του σημασία. Η μορφή αυτού το σημείου, οπτική αναπαράσταση σφυριού και δρεπανιού, μας μεταφέρει την έννοια κομμουνισμός.
Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στο σημαίνον (σφυροδρέπανο)και το σημαινόμενο (την κομμουνιστική ιδεολογία) δεν είναι πια απλώς αποτέλεσμα κάποιας κοινωνικής σύμβασης. Το σφυροδρέπανο,έμβλημα του κομμουνιστικού κόμματος, είναι φορέας μηνύματος, εικονικό σύμβολο μιας προσδοκίας για μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και μέσα στα συγκεκριμένα ιστορικά πλαίσια η σύνδεση τους,σφυροδρέπανου-κομμουνιστικής ιδεολογίας, έγινε αδιαχώριστη. Το σφυροδρέπανο έγινε όχημα μιας έννοιας, έγινε ένα σημαίνον με καθορισμένο σημαινόμενο, το οποίο, όσες φορές κι αν χρησιμοποιείται, δεν μπορεί να πάρει τη μορφή του κενού σημαινόμενου, για να σηματοδοτεί διαφορετικές αξίες κάθε φορά, αλλά πάντα συντηρεί και αναπαράγει τις ίδιες βασικές αξίες. Ούτε επομένως μπορεί να πάρει τη θέση του κενού σημαίνοντος, για να χρησιμοποιηθεί στα πλαίσια διαφορετικών αφηγήσεων με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές, παρά μόνο αν αλλάξουν τα ιστορικοκοινωνικά πλαίσια.
Σκέφτεται κανείς ότι στο πεδίο που περικλείει αυτό το έμβλημα, αρθρώνονται όλες οι σημασίες της πολιτικής· όταν τον προηγούμενο αιώνα στη χώρα μας ένα κίνημα, ένα κόμμα οικειοποιήθηκαν αυτό το έμβλημα διεκδικώντας μ’ αυτό την καινούργια κοινωνία που το ίδιο καλούσε, την κομμουνιστική, τα άλλα κόμματα και το ίδιο το κράτος καταταράχτηκαν και το καθεστώς κλονίστηκε. Αυτό το έμβλημα στη δική μας κοινωνία τη διαίρεσε στα δυο και αυτό το έμβλημα έγινε κοινό σημαίνον για δυο ριζικά αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες σημαινομένων: για τους καταπιεσμένους, αγρότες κι εργάτες, και τους καταπιεστές,κεφαλαιοκράτες και υπηρετούντες αυτούς.
Η απόφαση αυτή του ΚΚΓ για εξαφάνιση ενός εμβλήματος που ποτέ δεν έπαψε στον καπιταλιστικό μας κόσμο να σημαίνει, ακόμα και τώρα αν και αρκετά αχνά, τα όσα αρχικά από την εμφάνισή του κατέθεσε κι ήθελε να κατακτήσει, ίσως και να αποβλέπει στην κατάρρευση όλων των σημαινόμενων του, για να απομείνει ένα απλό μουσειακό έμβλημα, απλό κατάλοιπο άλλων εποχών, που να παραπέμπει μόνο στον εαυτό του, κύμβαλο αλαλάζον, σκέτο σημαίνον. Ήδη, τα σημαινόμενά του από τη δεκαετία του ’90 έχουν πανευρωπαϊκά απωθηθεί κι έχει διακηρυχτεί ότι η προοπτική για έναν κομμουνιστικό κόσμο κατακρημνίστηκε, για την πλειοψηφία, στον κόσμο της ανυπαρξίας. Και όχι μόνο αυτό,η έσχατη κατάληξη στα χρόνια μας είναι η ολοκληρωτική καταστολή ακόμη κι αυτής της επιθυμίας για ένα κομμουνιστικό κόσμο που παραπέμπει το σφυροδρέπανο.
Και έτσι παραμένει για τους κυβερνώντες κυρίως η χρήση της ονομασίας αριστερά, στις περιπτώσεις που επιδιώκεται η ενσωμάτωση για απορρόφηση όλων των αντιδράσεων ή άκρα αριστερά όταν επιδιώκεται η καταστολή τους, με έμφαση στο άκρα για να ταυτιστεί με το άλλο άκρο, την «άκρα δεξιά», πάει να πει φασισμό. Η άκρα δεξιά, ο φασισμός, αλλάζει μορφές και σύμβολα για να αποκρυφτούν όλα του τα σημαινόμενα –ρατσισμός, εκμετάλλευση,καταπίεση κλπ. Κι έτσι α-μορφος και ρευστός παίρνει κάθε φορά άλλο σχήμα για να παραπλανά. Εδώ η εξαφάνιση ή αλλαγή του σημαίνοντος διευκολύνει το ίδιο το σύστημα, που κάθε φορά μπορεί να στηριχτεί στον φασισμό που αλλάζει μορφή και σύμβολα, ενώ ταυτόχρονα κάθε φορά να τον αρνείται.
Αντίθετα, η άρνηση των εμβλημάτων του κομμουνιστικού κόμματος ή και της ίδιας της ονομασίας του στο καπιταλιστικό κόσμοβάζει το λιθαράκι της για τη συσκότιση της πολιτικής ουσίας των διαφορών με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς ή κινήσεις,που είναι ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Τα δεκανίκια νέων ονομασιών ή συμβόλων περισσότερο στοχεύουν στον καταποντισμό του κομμουνιστικού λόγου μέσα σε αλλότρια συμφέροντα και σκοπιμότητες και στην εξουδετέρωση εκείνων των προϋποθέσεων που επιτρέπουν την αγωνιστική διεκδίκηση εκείνης της κοινωνίας στην οποία το ίδιο το έμβλημα και όνομαπαραπέμπει, γιατί η ονομασία του και το έμβλημα σηματοδοτούν το κομμουνιστικό κίνημα σαν αντικαπιταλιστική δύναμη, δηλ. δύναμη του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.
Κι όσο μετά το ’90 από την ευγενή άμιλλα για διεκδίκηση των διαφόρων όψεων του πληθωρισμένου κομμουνισμού περνούσαμεστην απαξίωση του κομμουνιστικού φρονήματος, τόσο το πεδίο του αριστερού, με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς πλην κομμουνιστικού, προβληματισμού και πρακτικής διευρυνόταν.
Κι έτσι, στις μέρες μας, μπορεί και ο Σαμαράς να αποφαίνεται ασυστόλως «ότι και τα δυο άκρα τροφοδοτούν το ένα τ’ άλλο και διαλύουν τις κοινωνίες», ενώ ταυτοχρόνως να συνεργάζεται με ένα κομμάτι της «υπεύθυνης»αριστεράς ενώ, μ’ ένα άλλο τμήμα της «ριζοσπαστικής»παίζει το δικομματικό παιχνίδι. Μένει η άκρα αριστερά, πα να πεί το κομμουνιστικό κίνημα, που στον κυρίαρχο λόγο επιδιώκεται όλο να απογυμνώνεται από εμβλήματα και σύμβολα, να στριμώχνεται για να ενταχτεί στο υδαρές περιβάλλον της αριστεράς με τις πολλές εκδοχές, ώστε σημαίνοντα και σημαινόμενα να μην αποτελούν πια κίνδυνο.
Και όντως, από το παλιό,κραταιό εκείνο κίνημα που πριν μερικές δεκαετίες πολέμησε μετωπικά τον καπιταλιστικό κόσμο δεν μένει παρά μια μικρή φλόγα να κρατιέται μόλις καίουσα από τη συνεχιζόμενη παρουσία εκείνου του καταπτοημένου και «παρωχημένου» εμβλήματος κι ονόματος. Και τώρα, όσοι απομένουν και δεν συναινούν να απαξιωθεί το όραμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας καταπολεμούνται με τα κατάλληλα όπλα κάθε φορά, άλλοτε απαξιώνονται σαν κακόπιστοι γραφικοί και παρωχημένοι κι άλλοτε σαν επικίνδυνοι καταστροφείς της κοινωνίας.
Σίγουρα, η πολιτική ουσία δεν έγκειται στα σύμβολα, όσο κι αν τα σύμβολα περικλείουν κι αυτά πάντα τη δική τους ουσία. Όταν όμως σ’ ένα καπιταλιστικό περιβάλλον αυτά τα σύμβολα και οι ονομασίες, αυτό το παρωχημένο σημαίνον, το σφυροδρέπανο, κι αυτό το ασήμαντο Κ του κομμουνισμού γίνεται τόσος κόπος να απαξιωθούν η να περιθωριοποιηθούν, τότε σημαίνει πως παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν να σημαίνουν κίνδυνο για το σύστημα.
πηγή: Dies Brumalis

Ο Τούρκος πάντα μέσα τους



Οποιος ασχολείται με την εγκληματική δράση του τουρκισμού κατά της ανθρωπότητας γνωρίζει ότι τελικά ο Ερντογάν αποδεικνύεται περισσότερο επιθετικός κι απ’ τους κεμαλικούς προκατόχους του. Πρώτα είχαμε φασίστες με πηλήκιο, τώρα έχουμε ισλαμοφασίστα με μουστάκι, που ονειρεύεται νέο χαλιφάτο.

Ολα τα γουρούνια μπορεί να μην έχουν την ίδια μούρη, αλλά εν προκειμένω φασίστες ή ισλαμοφασίστες έχουν τις ίδιες πρακτικές.

Η κυβέρνηση του ισλαμιστή ηγέτη με πράξεις, δηλώσεις, ρηματικές διακοινώσεις κρατάει αμείωτη την ένταση της τουρκικής επιθετικότητας ενάντια στον Ελληνισμό, πρωταθλήτρια του αντισημιτισμού, δυναμίτισε τις σχέσεις με το Ισραήλ και τελικά έχει καταφέρει να συσσωρεύσει προβλήματα με τους πάντες γύρω της.

Πριν από λίγους μήνες φονιάδες με όπλα που έφεραν σιγαστήρα σκότωσαν τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες στο Παρίσι. Πριν από λίγες εβδομάδες στην Ιταλία Τούρκοι «δημοσιογράφοι», που παρακολουθούσαν κούρδισσα, πρώην σημαντικό στέλεχος του κινήματος, έπειτα από συμπλοκή έστειλαν στην εντατική σε κώμα έναν Κούρδο. Τούρκοι αξιωματούχοι κάθε τόσο προβάλλουν ιταμές απαιτήσεις από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέσα στην υστερία τους κατά της «τρομοκρατίας».

Οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια καλά κρατούν, αμείωτη η βαρβαρότητα της τουρκικής κατοχής στο Κουρδιστάν, ενώ το καθεστώς προσπαθεί να υποχρεώσει το κίνημα σε αφοπλισμό κι υποταγή.

Προβλέπω απλώς πως ο «χαρισματικός» Ερντογάν θα ψωνίσει από σβέρκο, όπως κι οι προηγούμενοι. Εχει φορέσει το ματωμένο πουκάμισο των κεμαλικών και χρησιμοποιεί τις ίδιες τραμπούκικες μεθόδους α λα Τσατλί, ακόμη και μέσα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Το Κουρδιστάν είναι πολύ μεγάλο κι οι Κούρδοι πλήθος αμέτρητο στις τουρκικές μητροπόλεις. Θα ήθελαν πολύ να τους σφάξουν όλους, αλλά τώρα δεν είμαστε στο 1915. Δορυφόροι, κινητά, διαδίκτυο, ΜΜΕ, δεν επιτρέπουν την εν κρυπτώ σφαγή ενός ολόκληρου λαού. Ούτε τότε κατέστη εφικτό να χώσουν εκατομμύρια πτώματα Ελλήνων κι Αρμενίων κάτω από το χαλί. Πόσο μάλλον τώρα. Γιατί, μην έχετε αμφιβολία, τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς τηρούν τα προσχήματα και δεν μπορούν να το κάνουν στη ζούλα. Αλλιώς μια χαρά θα τους πέρναγαν απ’ το λεπίδι και τους Κούρδους, όπως έκαναν και με τους χριστιανούς της Μικράς Ασίας. Μα γι’ αυτό άλλωστε αρνούνται πεισματικά ν’ αναγνωρίσουν τις γενοκτονίες που τέλεσαν με πάνδημη συμμετοχή. Γιατί δεν επρόκειτο για κανένα επιστημονικά οργανωμένο σχέδιο. Δεν υπήρχαν Αουσβιτς. Σφάξιμο και πλιάτσικο, όπου τα ανθρώπινα σφαχτάρια μακελεύονταν εν πορεία. «Ενα Αουσβιτς» εν ροή, όπως έγραψε ο σπουδαίος Ενεπεκίδης. Κι επειδή ήταν πρωτόγονη δουλειά, ήθελε πολλά χέρια, λαϊκή συμμετοχή. Το τουρκικό καθεστώς αρνείται λοιπόν ακόμη και στον 21ο αιώνα να αναγνωρίσει τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας, ν’ απολογηθεί. Ξέρετε γιατί; Πρώτον, διότι έτσι θα παραδεχτούν ότι συγκροτήθηκαν ως ψευδοέθνος με γενοκτονία και λεηλασία και, δεύτερον, δεν θέλουν ν’ απεμπολήσουν το know how της αλά τούρκα διευθέτησης των εθνοτικών ζητημάτων.
Αλλωστε, και το Ισλάμ εν γένει το 'χει εύκολο το λεπίδι.

Ο ισλαμοφασίστας πρωθυπουργός κρατά γερά στα χέρια του τη σκυτάλη της γενοκτονίας, της καταστολής, της ταύτισης του κράτους με το παρακράτος. Βαδίζει στα ίδια ματωμένα χνάρια με τον Ενβέρ, τον Ταλαάτ, τον Μπεχαεντίν Σακίρ, τον Τοπάλ Οσμάν, αλλά και τον Ετζεβίτ. Είναι κι αυτός χρισμένος με το αίμα Ελλήνων, Αρμενίων και Κούρδων. Με των τελευταίων πλένει το πρόσωπό του κάθε μέρα πια.

Η Τουρκία ανέκαμψε οικονομικά, βασισμένη σε σουνίτικο χρήμα από τον Κόλπο, στις κλεμμένες πατέντες, στην ανασφάλιστη εργασία, στα φτηνά, κακής ποιότητας προϊόντα και στη μειωμένη φορολογία των επενδύσεων. Ολο όμως το υπόστρωμα είναι σαθρό, η κοινωνική ειρήνη κρέμεται από μια τρίχα. Διότι εμείς έχουμε Μνημόνιο κι αφραγκία, προσωρινά, όμως ο Ερντογάν έχει δεκάδες εκατομμύρια οργισμένους Κούρδους και δεν έχει έθνος!

Κι όσο κι αν κάποιοι φοβούνται, ένεκα «πολιτικής ορθότητας», να το πουν, η απλή αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει «μετριοπαθές» ισλάμ κι είναι ασύμβατη με αυτό η έννοια της Δημοκρατίας και των ατομικών ελευθεριών, όπως τα εννοούμε στη Δύση. Βρείτε μου μια αληθινά αναπτυγμένη, δημοκρατική, ανεκτική ισλαμική χώρα, στην οποία ζουν ισότιμα κι ελεύθερα οι πολίτες της, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, φύλου και θρησκεύματος, και σας χαρίζω μια φωτογραφία του Πενταδάχτυλου, για να μην ξεχνάμε τις άλλες Θερμοπύλες μας, κι ένα αντίτυπο του «Mein Kampf» στην τουρκική έκδοση. Αν δεν το ξέρετε, είναι από τα πιο δημοφιλή βιβλία στην Τουρκία. Αν δεν ταιριάζανε, δεν θα συμπεθεριάζανε…