Η απόφαση για τη διάθεση εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στην ανακαίνιση ενός και μόνο γηπέδου της ΕΠΣ Πιερίας δεν είναι απλώς μια τεχνική επιλογή· είναι μια βαθιά πολιτική πράξη. Και όπως κάθε τέτοια πράξη, κρίνεται όχι μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως από τη φιλοσοφία που τη διέπει.
Χωρίς παρεξηγήσεις και κακίες από κανέναν απλά λέω την γνώμη μου.
Σε μια περιοχή όπως η Πιερία, όπου τα ερασιτεχνικά σωματεία παλεύουν καθημερινά με ελλείψεις, φθαρμένους αγωνιστικούς χώρους και υποδομές που συχνά θυμίζουν άλλες δεκαετίες, η επιλογή να «πέσει» ένα τόσο μεγάλο ποσό σε ένα γήπεδο γεννά εύλογα ερωτήματα.
Ποια είναι η προτεραιότητα; Η βιτρίνα ή η ουσία;
Διότι ας μιλήσουμε ειλικρινά: με 600 ή 700 χιλιάδες ευρώ, δεν αναβαθμίζεις απλώς ένα γήπεδο. Έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον χάρτη του τοπικού ποδοσφαίρου. Να δώσεις ζωή σε γήπεδα που σήμερα είναι ακατάλληλα, να εξασφαλίσεις ασφαλείς συνθήκες για δεκάδες ομάδες, να επενδύσεις στη βάση – εκεί όπου πραγματικά χτίζεται το άθλημα.
Η ιδέα μιας πιο δίκαιης κατανομής των πόρων – ακόμη και μέσω μιας διαφανούς διαδικασίας επιλογής ή κλήρωσης – δεν είναι απλώς ρομαντική. Είναι ρεαλιστική και, κυρίως, αναπτυξιακή. Φανταστείτε πέντε ή έξι σωματεία να αποκτούν σύγχρονους συνθετικούς χλοοτάπητες. Φανταστείτε πόσα παιδιά θα αποκτήσουν καλύτερες συνθήκες προπόνησης. Πόσες τοπικές κοινότητες θα δουν τα γήπεδά τους να γίνονται ξανά ζωντανοί πυρήνες.
Αντί αυτού, επιλέγεται – για ακόμη μία φορά – η λογική της συγκέντρωσης. Ένα έργο-βιτρίνα, ένα «στολίδι» που ίσως εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες, αλλά αφήνει το υπόλοιπο οικοδόμημα να τρίζει. Και αυτό δεν είναι απλώς άδικο· είναι και κοντόφθαλμο.
Γιατί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν έχει ανάγκη από μνημεία. Έχει ανάγκη από στήριξη. Από διάχυση πόρων. Από σχέδιο που να κοιτάζει τη βάση και όχι την κορυφή.
Και εδώ τίθεται το πιο κρίσιμο ερώτημα: πρόκειται για επιλογή στρατηγικής ή για επιλογή σκοπιμότητας;
Οι απαντήσεις ίσως δεν δοθούν ποτέ επίσημα. Όμως στον μικρόκοσμο των τοπικών σωματείων, όλοι καταλαβαίνουν. Και όταν η αίσθηση της αδικίας ριζώνει, δεν διορθώνεται με εγκαίνια και κορδέλες.
Αν πραγματικά θέλουμε να μιλάμε για ανάπτυξη, τότε η εξίσωση είναι απλή: λιγότερη βιτρίνα, περισσότερη ουσία. Λιγότερα «μεγάλα έργα», περισσότερες μικρές παρεμβάσεις με πραγματικό αντίκτυπο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο δεν παίζεται στις μακέτες. Παίζεται στα γήπεδα – όλων.
@Training 4U Mysta Soccer
@Coach Mystakidis Ioannis
@Perrformance analyst
