Κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Με το που ανοίγει η καλοκαιρινή σεζόν στην Παραλία Κατερίνης, ξεκινά και η γνωστή κατάσταση που οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες ζουν σαν κακή επανάληψη. Δρόμοι μπλοκαρισμένοι, παράνομο παρκάρισμα παντού, φασαρίες μέχρι το πρωί, ζημιές σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία, συμπεριφορές που ξεφεύγουν από κάθε όριο — και από πάνω, μια εικόνα πλήρους απουσίας ελέγχου.
Και φυσικά, πρώτο και καλύτερο κάθε Μάιο το γνωστό “Βάλκαν πάρτι”, που πλέον έχει εξελιχθεί σε ετήσιο πονοκέφαλο για όλη την περιοχή. Με το που ξεκινά, η Παραλία Κατερίνης μετατρέπεται σε πεδίο ασυδοσίας. Παρέες μεθυσμένων τουριστών — κυρίως από τη Σερβία — κατακλύζουν τους δρόμους και αφήνουν πίσω τους εικόνες χάους. Ξηλωμένες πινακίδες, σπασμένα μπουκάλια και μπύρες πεταμένες παντού στους δρόμους, καρέκλες και τραπέζια αρπαγμένα από μαγαζιά και μεταφερμένα όπου τους βολεύει, ομπρέλες πεταμένες, ζημιές σε περιουσίες και μια γενική εικόνα εγκατάλειψης. Σαν να μην υπάρχει κανένας κανόνας, καμία τάξη, κανένα κράτος.
Η περιοχή γεμίζει τουρίστες από τα Βαλκάνια — Σέρβους, Ρουμάνους, Ούγγρους και άλλους επισκέπτες — κάτι που φυσικά είναι ευπρόσδεκτο όταν υπάρχει σεβασμός. Ο τουρισμός είναι ζωή για τον τόπο. Άλλο όμως ο τουρισμός και άλλο η ασυδοσία. Γιατί αυτό που βλέπουμε κάθε καλοκαίρι δεν θυμίζει οργανωμένο τουριστικό προορισμό αλλά ξέφραγο αμπέλι.
Παρκάρουν όπου βρουν. Σε γωνίες, σε μονόδρομους, πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε εισόδους. Η κυκλοφορία διαλύεται, οι κάτοικοι δεν μπορούν να κινηθούν και η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη ακόμα και για ασθενοφόρο ,απορριμματοφόρα ή πυροσβεστικό όχημα. Και το ερώτημα παραμένει το ίδιο κάθε χρόνο: πού είναι η αστυνόμευση;
Γιατί την ίδια στιγμή που οι Έλληνες οδηγοί βλέπουν κάμερες, ραντάρ και ελέγχους κρυμμένους αστυνομικούς,σε γωνίες για να κοπεί ακόμα και η παραμικρή κλήση, εδώ επικρατεί απόλυτη ανοχή. Για τον μόνιμο κάτοικο και τον Έλληνα οδηγό υπάρχουν πρόστιμα, έλεγχοι και αυστηρότητα. Για τις εικόνες χάους στην Παραλία Κατερίνης, όμως, κανείς δεν βλέπει τίποτα. Κανείς δεν ακούει τίποτα.
Γιατί ο Έλληνας όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό προσέχει και το παραμικρό; Φοβάται μην παρκάρει λάθος, μην φάει πρόστιμο, μην παραβεί κανόνα. Σέβεται τον νόμο γιατί ξέρει ότι εκεί ο νόμος εφαρμόζεται. Εδώ όμως; Εδώ φαίνεται πως ορισμένοι θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς καμία συνέπεια. Και το χειρότερο είναι ότι πολλές φορές επιβεβαιώνονται.
Οι εικόνες ντροπής δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Κατεστραμμένες πινακίδες, πεταμένες καρέκλες, ζημιές σε μαγαζιά, φωνές και επεισόδια μέσα στη νύχτα. Επαγγελματίες που παλεύουν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους όρθιες αναγκάζονται να μετρούν ζημιές αντί για έσοδα. Κάτοικοι που περιμένουν το καλοκαίρι για να δουλέψει ο τόπος τους, καταλήγουν να αισθάνονται ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο.
Και όμως, κανείς δεν λέει ότι φταίνε συλλήβδην οι λαοί. Υπάρχουν και σοβαροί επισκέπτες, οικογένειες και άνθρωποι που σέβονται τον τόπο που τους φιλοξενεί. Όμως όταν οι ανεξέλεγκτες συμπεριφορές επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο και οι αρχές συνεχίζουν να κάνουν πως δεν βλέπουν, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μόνο θέμα συμπεριφοράς κάποιων τουριστών. Γίνεται θέμα κράτους, τοπικής διοίκησης και αστυνόμευσης.
Η Παραλία Κατερίνης δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν γίνεται οι μόνιμοι κάτοικοι να ζουν με κανόνες και κάποιοι επισκέπτες να λειτουργούν χωρίς κανένα όριο. Ούτε μπορεί η εικόνα μιας τουριστικής περιοχής να καταρρέει κάθε καλοκαίρι επειδή κανείς δεν θέλει να επιβάλει την τάξη.
Ο τουρισμός φέρνει χρήμα. Η ασυδοσία φέρνει παρακμή. Και αν οι αρμόδιοι συνεχίσουν να μπερδεύουν το ένα με το άλλο, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι οι τουρίστες. Θα είναι η πλήρης εγκατάλειψη μιας περιοχής που δείχνει κάθε καλοκαίρι να μένει απροστάτευτη.
