- Η ενότητα της τρόικας για την Ελλάδα έχει διαρραγεί.
- Μέχρι τώρα ήταν κοινό μυστικό, ωστόσο η χθεσινή κόντρα Γιούνκερ-Λαγκάρντ απλώς "επισημοποίησε" το γεγονός.
- Η ουσία της διαμάχης και το θέμα του χρέους.
Δεν υποστηρίζει κανείς ότι τα στελέχη της τρόικας δεν πέφτουν ποτέ έξω. Συνήθως, όμως, αποφεύγονται παιδικές συμπεριφορές και δημόσιες διαμάχες. Το βράδυ της... Δευτέρας, πάντως, υπήρξε μία αναζωογονητική αλλαγή. Η σύνοδος του Eurogroup, αν και δεν κατέληξε σε κάποια σημαντική συμφωνία, κατάφερε να ξεχωρίσει από κάθε άλλη συνάντηση παρόμοιου τύπου με έναν δημόσιο καυγά ανάμεσα στον πρόεδρο του Eurogroup Jean Claude Juncker -που είχε πει την αλησμόνητη φράση "όλοι γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, απλώς δεν ξέρουμε πώς θα επανεκλεγούμε μετά"- και την Christine Lagarde του ΔΝΤ.
Η ουσία της διαμάχης μπορεί να μοιάζει ασήμαντη, σε σημείο αστειότητας. Αφορά το εάν η Ελλάδα θα πετύχει τον στόχο της μείωσης του ΑΕΠ στο 120% του το 2020 ή το 2022.
Δεδομένων των αβεβαιοτήτων που υπάρχουν κατά την πρόβλεψη της δυναμικής ενός χρέους, οι προβλέψεις αυτές είναι τόσο έγκυρες όσο και η πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος στην πολιτεία της Φλόριντας. Ο ίδιος ο στόχος για μείωση του χρέους στο 120% του ΑΕΠ είναι αρκετά αυθαίρετος. Προφανώς βασίζεται σε κάτι που φαίνεται βιώσιμο στην Ιταλία, η οποία όμως είναι πολύ διαφορετική οικονομία, πολύ πιο ευέλικτη και με εγχώρια επενδυτική βάση που είναι δεσμευμένη στα ομόλογα.
Δεν είναι είδηση ότι υπάρχουν διαφωνίες στους κόλπους της τρόικας για το κενό χρηματοδότησης αναφορικά με την Ελλάδα και σχετικά με το ποιος θα κληθεί να το καλύψει. Εδώ και περίπου έναν χρόνο το ΔΝΤ αρνείται να υποκύψει στις πιέσεις που ασκούνται, τουλάχιστον κεκλεισμένων των θυρών, και δείχνει ότι είναι υπεραισιόδοξες οι προβλέψεις της τρόικας ως προς το χρέος και το έλλειμμα.






